Dik (2010)

Komt vanavond op TV; NED2 om 22.55 uur in "HollandDoc"!

verbaasd me echt dat dit gemiddelde zo laag is. Ik vond dit een van de mooiste nederlandse documentaires (nederland is - in tegenstelling tot speelfilm - een geweldig documentaireland) die ik heb gezien. Op momenten zelfs tot tranen toe geroerd. Ik moet toegeven dat toen ik zelf tiener was ik dikke leeftijdsgenoten niet begreep en liever niet met ze omging, hoewel ik nooit een pester was. Deze documentaire heeft mijn ogen wel geopend (ze waren al enigszins geopend) voor de problematiek die hier meestal aan ten grondslag ligt en hoe gevoelig en vol leed deze kinderen zijn.

Daarnaast was dit filmisch ook erg hoogstaand in vele opzichten. Het was goed geschoten en ik vond de oude familiebeelden met de voice-over van de moeder (met ook hun machteloosheid) heel erg mooi. De beelden waren betekenisvol achter elkaar gezet en de muziekkeuze raakte precies de juiste snaar (o.a. Andrew Bird).

Opnieuw een geweldige Hollanddoc film.

Heeft me echt geraakt. Zoals hierboven ook al gezegd, tot tranen toe geroerd was ook ik.

4*

Ik Dik.

Niet de beste docu denkbaar over dit onderwerp maar wel een hele vermakelijke. Vooral de verhouding tussen de thuissituatie en hoe het op het kamp is, is een wereld van verschil. Ze kunnen zichzelf zijn en ze voelen zich overduidelijk beter op hun gemak.

Echt ontroerend werd het niet, daarvoor was het sowieso al te kort om ook maar een beetje mee te kunnen gaan leven met de kids. Natuurlijk is het niet leuk voor hun maar het probleem ligt wat mij betreft vooral bij de mensen die hun niet accepteren zoals ze zijn.

Verder is het redelijk verzorgd en is ook de muziek goed gekozen, jammer dat het zo kort van stof is, ik had best nog een half uur langer beeldmateriaal willen zien van het kamp.

Eens met jeroentjuhhhh. De documentaire heeft helaas (om het lekker politiek incorrect uit te drukken) te weinig om het lijf. Kinderen eten te veel (beter geformuleerd: hebben een eetverslaving) omdat ze of ongelukkig zijn of zich vervelen. Poe poe.

Slechts 2 kids worden gevolgd. Dylan worstelt met de scheiding van zijn ouders en vooral met de grote teleurstelling van zijn vader dat Dylan er voor koos te gaan wonen bij z'n moeder. En überpuber (sjezus) Frederieke is depressief. Zij is ondertussen trouwens al heel wat kilo's kwijt doordat ze haar eetverslaving heeft ingeruild voor een rookverslaving...

Het leven van het tweetal wordt zeer scherp onder de loep genomen. De moeders vertellen behoorlijk openhartig (dmv oude foto's en videomateriaal van de kids) over hun relatie met hun zoon/dochter...en ook vice versa.

De docu is gefilmd in 'mooi-filmerij'. Prachtige beelden. Met name hoe de camera van een afstand of juist extreem dichtbij de 'loskomende' activiteiten van de kids op het kamp staat en vastlegt, incl. stiekeme verliefdheidjes.

Probleem is echter dus de beperking. We maken ook kennis met de andere kids op het kamp. Daarover komen we niks te weten, maar qua gedrag zaten daar veel interessantere protagonisten bij. Een uitbreiding naar het volgen van 4 kids was naar mijn mening beter geweest.

Onderwerp leent zich inderdaad voor een langere lengte. Komt nu nooit echt bij één van de twee, waar het meisje ook een persoon is waar je de aankomende twee jaar waarschijnlijk ook niet dichterbij zal komen...