De Ordonnans (1962)

werkelijk de slechtste Vlaamse film ooit gemaakt. er wordt belachelijk in geacteerd, het verhaal lijkt geschreven door een kleuter en de liedjes zijn zo ontzettend oud dat deze film vast nog het meest succes zal kennen op een kerkhof. Alle respect voor de regisseur, die op moment van schrijven 100 jaar is en je moet dat toch maar doen, 100 jaar of ouder worden. Maar dat neemt mijn rotgevoel over deze film niet weg. 'De Ordonnans' is interessant kijkvoer voor geschiedkundigen, maar dan vooral om kritiek te geven op de manier hoe deze film met de weergave daarvan is omgegaan.

Mijn interessse is ieder geval gewekt

Ik ben de ordonnans van Napoleoeoeon

De Ordonnans is een vreemde film in het Vlaamse filmwereldje. Producer Jaak Verdyck had het idee gekregen om Vlaamse speelfilms te maken die de nodige Hollywood allures had en richtte zijn eigen productiefirma op. Om te kunnen doorbreken op de Engelstalige markt besloot Verdyck zijn films in twee talen te filmen. Niet simpelweg te laten dubben, maar effectief de ene scène in het Nederlands filmen en nadien zelfde scène in het Engels. Er werd een gigantisch budget vrijgemaakt en toen de film na vele beslommeringen af was, was het blijkbaar een gigantische flop.

Beslommeringen bijvoorbeeld in de zin van meerdere regisseurs. De eerste regisseur (William S. Edwards) werd buiten gebonjourd wegens rushes waar niets mee aan te vangen was, tweede regisseur (Charles Frank) werd aan de kant werd geschoven doordat hij de continuïteit niet kon bewaren (onder andere sets die al waren afgebroken of personages die ineens verdwijnen) en uiteindelijk is het Jef Bruyninckx, bekend van De Witte, die heel de boel nog moet zien goed te krijgen. Hij doet op zich nog wel een degelijke poging als je het mij vraagt. Best wat bizarre humor (Bobbejaan die naamkaartjes ligt te eten) en veel schoon vrouwvolk (blijkbaar waren de diepe decolletés de bijdrage van Charles Frank) maar het sleept allemaal wel op den duur. Naar het einde toe ontsnapt Bobbejaan aan de belagers van Napoleon door in het Brabo standbeeld op de Groenplaats in Antwerpen (!) te kruipen en passeert hij zelfs nog even langs Het Steen aan de Schelde. Tof om te zien als je van de streek bent, maar het slaagt natuurlijk nergens op als de film zich afspeelt in Frankrijk. Sowieso al vreemd dat iedereen Nederlands spreekt, maar dat terzijde.

Soit, Bobbejaan Schoepen dus. Naar het schijnt zou Verdyck voor hem hebben gekozen omdat hij hem aan een Vlaamse Bob Hope deed denken en ik moet zeggen, Schoepen doet het niet zo klungelig als ik in eerste instantie had verwacht. Film vult denk ik trouwens ongeveer een halfuur met de nodige liedjes van Bobbejaan en de Belgische gitaargroep The Cousins mag ook nog hun grootste hit, Kili Watch, even komen tentoonstellen. Verder zijn in de bijrollen nog onder andere Nand Buyl als vlooientemmer die Bobbejaan de vlooien verkoopt en Ann Petersen als secretaresse in het eerste talent agentschap te zien. Voor het overige wat schoon vrouwvolk (Denise De Weerdt en Eve Eden onder andere) die de film wat opfleuren. Charles Frank staat trouwens gecrediteerd als de professor, maar hij speelde die rol enkel in de Engelse versie.

Naar het schijnt zou die Engelse versie beter zijn omdat de humor beter tot zijn recht komt, althans toch volgens de groep Dead Man Ray (bestaande uit onder andere Daan) die eind jaren '90 met die versie begonnen te touren. In ieder geval begon dit vrij leuk, maar eenmaal Bobbejaan goed en wel bij Napoleon zit verliest het wat zijn charme. Het einde met Waterloo is er dan ook helemaal teveel aan.

2.5*