Aldebaran (1935)

Er bestaan er veel van : films van auteur Blasetti die zijn opgenomen in allerlei auteurscinemabuff lijstjes...Fabiola bereikte zelfs de obscure auteurscinemabuff top 100, enkele anderen haalden hun gekende "te zien " lijstjes. Met dit werk is het wat treuriger gesteld, al heeft dat zo zijn redenen. Ten eerste is het niet zo goed, ten tweede was het lange tijd lost .

Bovendien distantieerde Blasetti zichzelf er later van en deed het af als een phoney melodrama, wat dit goeddeels ook is. Behalve dat is het tevens een propagandafilm uit fasjistiese tijden, meer bepaald voor de marine, incl. enkele postbus 51 achtige spotjes waarin de kracht van de vloot den volke getoond werd en die de onnozele jeugd warm moest maken voor een carrière op zee, met een heuse oorlog in het verschiet.

Meer bepaald tegen Abessinië, maar helaas kwam die pas een jaar later en zitten we hier nog in saaie vredestijd. Dit betekent dat de crew van de kruiser die we volgen zich net zo verveelt als wij meestentijds, en zich liever met love dan met war bezighoudt. Zodat we hier te maken hebben met een ouwerwetse, klassiek point d'honneur vs point d'amour intrige .

In concreto : Blasettiregular Cervi ( die jullie kennen uit Don Camillo...) is de zoon van een admiraal die hij moet opvolgen, maar helaas leert hij de femme fatale Anna kennen. Terwijl hij haar bij nacht Aldebaran aanwijst aan de hemel verklaren ze elkaar de liefde, even later huwen ze. De gekende 3 jarige cyclus duurt hier echter amper 3 dagen, zo lijkt het, en al tijdens de huwelijksreis zien wij de eerste relationele crises uitbreken. Cervi vindt dit belangrijker dan zijn maritieme carrière en wil ermee nokken, geeft tegen zijn buddies toe een lafaard en een broekpoeper te zijn...

Dat dan de achtergrond voor Cervi's uiteindelijke "redemption " alla fascista, waarin wij leren dat werk voor het meisje en heroiek boven alles gaat. Helaas was het zoals gezegd nog vrede, maar gelukkig was een onderzeeer zo vriendelijk te verongelukken en te belanden op de bodem van de rode zee. Die duikboot moet gered worden, enter Cervi in een Jules Verne achtig, grotesk duikpak. Enter echter ook het hoogtepunt uit de film: het tracking shot van binnenuit de onderzeeer, die is omgevormd tot een tableau in de barokke traditie van martelarenaltaarstukken. De verwrongen kadavers van de bemanning - die dus wordt vergeleken met een mini legioen heiligen- worden dan ook in chiaroscuro belicht.

Dat was meteen het enige hoogtepunt uit de film en reeds vooruitlopend op wat Blasetti later voor ons in petto had in Fabiola , beetje weinig. Het enige wat verder nog opviel waren de snelle tracks door de ingewanden van de kruiser, goed gedaan voor die tijd. Maar vooral is het hier melodrama wat de klok slaat.

1 opmerking voor de volledigheid : in deze film die 6 jaar eerder kwam dan LCDB, zien wij reeds een boobflash ! Ietwat onwaarschijnlijk van een moorse buikdanseres. Maar zoals ik n.a.v. LCDB al opmerkte : waarvan men denkt dat het de eerste is, is het doorgaans niet.

De tv rip kan zoals jullie weten worden gedownload met fansubs, zoals jullie ook weten is de kwaliteit niet denderend. Sowieso weinig redenen om hier achteraan te gaan.