All We Ever Wanted (2010)

Behoorlijk interessant en (voor mij) herkenbaar pamflet van de hedendaagse "hippe" carriere-jongere (twintigers en dertigers) die kampt met luxe-problemen als burn-outs, bore-outs, depressies, prestatie-angsten en de gehele keur aan psychologische ziekten.

Grootste nadeel van de documentaire is de beperking van de documentaire-maakster om 'in eigen kring' rond te dwalen, dus de geinterviewden zijn (op een enkeling na) allemaal artistiek (illustrator, kunstenaar, regisseur, mode-ontwerpster, scriptschrijver, fotograaf). De 'gewonere' beroepen komen niet aan bod (die zijn ongetwijfeld niet hip en cool in de ogen van de makers...hokjesgeest-mentaliteit?), en dat is toch jammer, want de problematieken zijn gewoon hetzelfde.

Maar goed, hip is hip, en dat straalt deze documentaire dan ook wel uit. Veel getruceer met beelden en geluid/muziek, en dat werkt zeker in positieve zin. Lekker vlot en fris, maar toch ook te beperkt.

Echt zo'n film waarbij ik geen minuut hoef na te denken om hem te zien. Meteen maar nadat ik dat plotje hierboven las, opgezocht. Best een interessante, genuanceerde kijk op zaken, maar uiteindelijk niet fascinerend genoeg voor het onderwerp. 2,5*

Documentaire beslaat een interessant fenomeen dat zich manifesteert in de gehele moderne wereld: enerzijds een enorme toename van mogelijkheden dankzij verworven vrijheden en technologische ontwikkeling, anderzijds een gebrek aan richtinggevoel en bescherming vanwege het ineenstorten van oude normen en instituten.

Helaas is het hier, ondanks enkele rake bespiegelingen, zeer beperkt aangepakt. Daarom ook eens met de kritiek van Mug.

We volgen hier een aantal eind twintigers, en begin dertigers die een mooi leven lijken te hebben. Ze hebben het druk, vertellen dat ze dingen doen waarvan ze waarschijnlijk denken dat anderen daarvan dromen.

Maar na 10 minuten houdt de regiseuze ermee op en wordt er geen mooi weer meer gespeeld. De maskers gaan af en de muren vallen om. Hier krijgen we het ware gezicht van de geïnterviewden te zien. En juist daar wordt het interessant.

Zelf vind ik het altijd wel prettig om te horen dat het anderen ook niet altijd aan komt waaien. Vat dat betreft was deze docu een schot in de roos. Na die eerste minuten durven de geïnterviewden steeds meer van hun echte leven te laten zien. Het is natuurlijk niet voor niets dat dit vaak achter gesloten deuren bijft. Iedereen hoort slim, knap, lief, interessant, getallenteerd enz. te zijn in het hier en nu. Dat zie je ook aan alles in deze tijd en deze docu stipt deze zaken steeds kort even aan. Iedereen die voor zichzelf besluit, of als anderen dat doen, dat ze niet top notch zijn, worden daarop afgerekend. En dat in een tijd waarin eigenlijk alles zou moeten kunnen. Zoals ik al zei, dit alles wordt benoemd.

De gesprekken met de geïnterviewden spreken eigenlijk voor zich. De interviews hoeven ook amper aan elkaar gepraat te worden.

Rot was het bijvoorbeeld om te horen dat die jongen nog geen pond had verdient in de anderhalf jaar dat hij in Londen zat. Zo zit deze docu vol met mooie, of eigenlijke minder mooie quotes.

Technisch gezien waren de shots met tegenlicht in volle zon waren wel erg scherp. Maar verder ziet de docu er mooi uit, loopt hij lekker door en zet hij met de beelden en muziek wel een hip sfeertje neer. Leuk ook wat ze op het einde hebben gedaan met de camera.

Goed dat ze tegen het einde nog wat kritische vragen stelde en niet totaal meeging in de verhalen van de geïnterviewden. Dat zorgde voor weer een ander perspectief.

Vervolgens gaan ze naar de oplossingen kijken: pillen en/of therapie. En worden ze wat filosofisch. Maar het perfectionisme blijft.....

Bij mij ook.

3,5*

Na een half uurtje trok ik het niet meer.

Een lading hipsters, inclusief trendy camerabeelden en muziekjes, die allemaal quasi-filosofisch uit de doeken doen hoe ze het leven wel niet vinden.

Meh..

stinissen

komt maandag 30 april om 22.50 uur NPO 3