I Cosacchi (1960)

Ze bestaan nog steeds : de kozakken...de grap is echter : in deze hele film komt niet 1 kozak voor ! De kenners zullen zich verkneukelen over deze debiliteit, maar in feite gaat dit over de strijd van de Kaukasische muzelmannen tegen de fasjistiese Russische troepen. Gebaseerd toch op historische feiten, meer bepaald de figuur van de boze muzelman Shamil ( 1797-1871), een Dagestaan die een pankaukasische muzelmanalliantie smeedde tegen de Russen, zoals u hierboven en op de landkaart kunt lezen met weinig succes. Waar die Kirgiezen in godesnaam vandaan komen ? Ik weet het niet, niet uit de film iig.

Enfin, het betreft hier een hybride tussen een peplum van het steppentype en een kostuumdrama van het semi-Russische type uit het post war and peace golfje, waarin de elementen uit laatstgenoemde genre de overhand hebben zodat we worden getracteerd op balscènes aan het tsaristische hof ipv. Salomé dansjes, bij voorbeeld. De voorspelbaarheid typerend voor pepla is hier bewaard gebleven, zij het minder extreem dan gebruikelijk.

Schurk Purdom speelt hier de nobele maar verblinde bandiet Shamil, Drew Barrymore zijn zoon die als gijzelaar naar het hof van Alexander 3- Girotti wordt gestuurd en de Grote Liefde beleeft met de geblondeerde Tatiana-Moll, hierbij lastig gevallen door Boris-Brice.

Film werd opgenomen in YUG, met als voordeel dat veel spotgoedkope figuranten konden worden ingehuurd. Wij worden derhalve niet vergast op stock footage in de massascènes, met name de battlefield sequenties aan begin en eind, weergegeven op de gekende eind jaren 50/ begin 60 epische wijze. Altijd leuk om te zien, zo'n analoge dubbele cavaleriecharge.

Het scenario werd geschreven door n.b. Damiani, die zich hier al leek te interesseren voor tribalisme en familieverhoudingen in achterlijke clanculturen, dus een bescheiden voorloper van zijn Siciliaanse werk. Met het homonieme verhaal van Tolstoy heeft dit natuurlijk geen hol te maken.

Regisseur Tourjansky was een gekende in het genre, we mogen dus veronderstellen dattie de eer in de credits met Venturini moest delen omdat de ongekendere regisseur in feite bijna al het werk deed. Fotografie van niemand minder dan Massimo Dallamano, score van Ferrio.