Navajeros (1980)

Hij heeft echt bestaan : el jaro ( 1963-1979 ) ...wederom een van die jonge boefjes die in de Spaanse cinema van die tijd gebombardeerd werd tot Held en Slachtoffer van het Systeem . Ditmaal door de la Iglesia ( jullie ook gekend van the cannibal man en clockwork terror...), auteur van de gay hispanotrash. Wat betekent dat naast de gewelddadige urban crime elementen zoals die hier verwacht mogen worden, er ook de nodige aandacht is voor sex and drawgs. Afgaande op het aantal stemmen hier te weinig gay sex, schijnbaar.

Al is Manzano genoeg in zijn blote lul te zien, mascotte van de regisseur die hem in al zijn quinqui films liet opdraven en hier debuteerde, een amateur van de straat geplukt en ook- hoe spannend- schandknaap, crimineel en junk. Net als de meeste van zijn collegaatjes inmiddels overleden aan AIDS. In de cast nog meerdere DLI regulars als de ook debuterende tandeloze junk Pirri- eveneens niet meer onder ons- , San Fransisco en Sacristan, die laatste natuurlijk wel een "echte "acteur die met niemand minder dan Isela Vega de "volwassen "inbreng verzorgt. Vega als het hoertje met het hart van goud dat zich over de anti- held ontfermt als een soort Oedipale surrogaatmoeder, de echte moeder speelt ook de hoer maar bemint eerder haar pooier dan haar kinderen, allen crimineeltjes. Veronica Castro verzorgt naast Vega nog wat extra Mexicaanse inbreng als het lief van el Jaro.

De cine quinqui elementen zijn onderhand gekend : we zijn weer eens in een slum aanbeland, i.c. even buiten Madrid, waar een stel blagen al rovend en moordend rondtrekt, of liever : ze zoeken hun slachtoffers bij voorkeur in het centrum en bij de rijken- zo blijven ze sympathiek ! Jaro leidt zijn eigen bende en wordt een soort mini celebrity, wordt gevolgd door journalist Sacristan die in semi- cinema vérité stijl de film begeleidt als voice- off en in die hoedanigheid het gebruikelijke riedeltje afdraait over geen alternatief/ verrotte samenleving/ achtergesteld/ zielig/ slachtoffer/ onze schuld/ geef ze nog een kans/ enz....houdt het dan godverdomme nooit op ?

Zoals het hoort is alles omgeven door een waas van authentieke knulligheid en zijn de production values gering, DLI was sowieso geen mooifilmer maar zijn bruuske stijl heeft toch wel wat rauws dat fascineert in weerwil van zichzelf. Regelmatig lachwekkend ook : de confrontatie tussen de terroristen en de CG incl. knullige shoot out, de "sodomisering "- helaas voor jullie off screen- van Jaro en de daaropvolgende wraak, de clockwork orange style kloppartij met een rivaliserende gang, en al helemaal die overval op een gay club, waarvan de clientèle het allemaal maar wat geil vond zo te zien en zijn bezittingen gaarne afstond aan die lekker rauwe doch minderjarige, opwindend proletarische boyz !

Anno nu meer een tijdsdocument dan een serieus te nemen urban crime drama, niet zo goed als de el pico saga, DLI's beste quinqui werk, maar toch onderhoudend en te genieten als je van dit soort picareske verhalen houdt, mits je de boodschap niet te serieus neemt verder.

De begeleidende "muziek "was ronduit afschuwelijk, van bandjes uit die tijd, nu totaal vergeten.

Uit op DVD in Spanje, een versie met onderschriften is er bij mijn weten op DVD niet, maar hoeveel van die Quinqui films zijn hier op VHS uitgebracht eigenlijk ?

Uitgebracht op blu ray door Vinegar Syndrome. Hierboven al uitgebreid omschreven. Rauw realistisch misdaad drama over een bende minderjarige boefjes in Madrid.

Kleine 4*