La Congiuntura (1965)

Ze heeft ooit bestaan : een jonger dan 100-jarige Joan Collins....zoals we kunnen zien in deze tweede ff film van Scola die nog duidelijk voortborduurt op wat hij eerder voor ons in petto had : il sorpasso. Goed, die regisseerde hij niet zelf- wat hij wel wilde- maar net als hier schreef hij daar met Maccari het scenario .

Zeker de eerste helft lijkt dan ook een herhalingsoefening, al helemaal omdat Gassman hier weer van de partij is als een gelijkaardig personage, ditmaal een devoot katholieke prins , lid van de persoonlijke garde van Zijne Heiligheid, maar vooral een zorgeloze, opportunistische bon vivant en poseur. Waarom hij voor deze typische rol een DDD kreeg, is me niet geheel duidelijk.

Een road movie dus ook : we gaan met Gassman en Collins per mercedes spider noordwaarts via de kust, in een typisch boom-komedie meets sixties eurocapersfeertje, voor die caper stemming staat de 1 miljoen dollar garant die Bergerac in de mercedes had verstopt en waarvan we begrijpen dat de film er uiteindelijk om zal draaien. Het gegeven van geldsmokkel naar CH zou Scola recyclen in LPBSDMV

Het slot wijkt dan weer volstrekt af van il sorpasso, maar dermate opzichtig - het is pure slapstick- dat je zou denken dat Scola uit voorzichtigheid handelde, bang van puur copiisme te worden beschuldigd.

Niet meteen een Scola zoals hij hier het gekendst is, er zit wel weer als in practisch iedere film van hem een shabby zwerver in. Waarom die Hollandse bedelstudent danke schön zegt, is een raadsel dat wel nooit zal worden opgehelderd.

Collins dan : voor wie haar slechts kent als afgeleefde diva uit reclamespotjes of dynasty komt ze hier wel erg bescheiden en bijna naturel over, ze was toen wel lekkerder natuurlijk. Niet haar eerste of laatste italofilm, maar dat zal jullie gekend zijn.

De score van Bacalov is allicht erg loungy , maar net als in il sorpasso horen we vooral veel popdeuntjes uit die tijd.