Kreola (1993)

Er bestaan er heeeel veel van : Caraibisch geschoten erotico melodrama's all'Italiana...d'amato maakte er een volwaardig genre van, in het VHS tijdperk ging men er vrolijk mee door. Zo getuige deze prent, die we helaas ook echt een melodrama moeten noemen en die de issues van zijn personages verder bloedserieus lijkt te nemen, wat wel bijdraagt aan het oproepen van onbedoelde hilariteit bij de kijkertjes.

Ik noemde de Caraiben, we zijn weer eens op de Dominicaanse republiek wat dan ook uitvoerig doorheen de film wordt gedemonstreerd via de verplichte VVV spotjes en FA/ bounty commercial sequenties aan het strand. Dat maakt deze vervelende film visueel bij vlagen enigszins de moeite,. Absoluut niet de moeite is het verhaal, dat draait om hetzelfde als al dit soort films: westerse toeristen die in de tropen hun remmingen verliezen, en niet goed weten hoe ze daar binnen hun "relatie " mee om moeten gaan.

PLORK Hampton arriveert ter plaatse en wordt op het vliegveld opgepikt door haar vriendje Andy, uiteraard een fotograaf. Binnen 15 minuten hebben ze elkaar reeds 3 keer afgewerkt, dus dat zit wel snor. De problemen beginnen pas als Hampton- de eponieme heldin- en haar vriendje zich gaan bemoeien met de liefdesperikelen van e.o.a. zeiknicht, ene Marco, die beweert een vriendinnetje te hebben gehad, ene Iris, die spoorloos verdwenen is. Kreola/ Hampton belooft hem te helpen zoeken naar zijn verloren geliefde, en guess what : ze vindt haar ook en wel in de armen van de ongetwijfeld heel erg sexy... vijftiger Leon/ Armstead.

Dit alles zgn. op een eilandje voor de kust, waar de protagonisten door hun eigen stommiteiten hun bounty paradijsje omtoveren tot een hel van jaloezie, frustratie en onmacht...en ook rassisme: Kreola wordt aangerand door een stel poepbruine locals, vervolgens gered door uitgerekend Leon. Zodat behalve Marco ook Andy als een volleerd pisnicht begint te janken over zijn ontrouwe vriendinnetje, die door de gladgewaxte vijftiger Leon ongenadig wordt afgewerkt...de frustraties van de 2 bedrogen minnaars zouden dan moeten leiden tot het verplichte thrillerelement, er dreigen ook even mes op het water achtige toestanden maar dat draait allemaal op niets uit.

Behalve reeds genoemden hebben we ook nog cultsterretje Monreale die optreedt als een soort koor: ze moet een schrijfster en intellectuele voorstellen die de ondergang van het avondland bezingt en cultuurnihilistische praatjes uitslaat. Gelukkig is er nog Cristina Garavaglia ( die jullie ook kennen uit l'uomo che guarda van Brass...) als Consuelo, barchick en kruising tussen Sophia Loren en Sabrina Salerno qua uiterlijk. Ze laat slechts 1 keer haar fakeboobs zien trouwens, maar wat wiegt ze vaak heerlijk met haar volmaakte reet !

Goed, ik dwaal af. Deze film kan ik slechts bevelen aan de diehard liefhebbers van dit soort spul, kan gezien worden dankzij de DVD van wijlen MYA, maar hem even downloaden lijkt me genoeg eer voor deze softcore bore.

Wel goed overigens : de score, superieur aan de doorsnee straight to VHS erotico prul.

Voor de lol nog enkele soundbites uit dit literaire meesterwerk :

"hij wilde je niet vermoorden, hij was alleen wanhopig "

"ik kijk niet graag in de spiegel, maar als ik dat doe ben ik blij dat ik niet op jou lijk "

" ooit verliefd geweest in je eenzame, treurige leven ? "

" hij is bijna gek, en ik bijna dood "

Lachen toch ?