Konsento (2001)

Indrukwekkende film van Shun Nakahara, van wie ik ook Danchizuma: Hirusagari no jôji (2010) gezien heb, dat simpeler is van opzet. (Helaas niet toegevoegd op MM). Deze film gaat over een meisje dat na de zelfmoord van haar broer geconfronteerd wordt met haar verleden, transcendente ontmoetingen met haar overleden broer heeft, verval en ziekte bij mensen kan ruiken en een antwoord wil hebben op de vraag waarom haar broer zelfmoord heeft gepleegd, óf hij wel zelfmoord heeft gepleegd en wat er precies in haar jeugd heeft plaatsgevonden.

Nou, dat houd je wel een poosje bezig. Heb me geen minuut verveeld. Nakahara weet wel hoe je een film moet maken en zorgt ook nog voor een paar interessante plotwisselingen en knoopt tegen het eind netjes alle eindjes aan elkaar en zorgt voor een optimistisch slot. Maar toch.... Op driekwart raakte ik het spoor een beetje bijster over alle trauma's van haarzelf, haar ouders, haar vriendin, haar psychiater en haar broer, die zich in een soort overgangsstadium tussen leven en dood schijnt te bevinden. Een geliefd thema van Japanners. Maar ik vond het een beetje te veel worden.

Aparte film.

Miwako Ichikawa draagt deze film met verve, niet eenvoudig gezien de vele ideeën die Nakahara in z'n film stopt. Het is dan ook een film waar je best even je verstand bijhoudt, want een paar keer knipperen en er zijn alweer een aantal weirde plotpuntjes toegevoegd.

Aparte regisseur die ik na 3 films nog niet echt kan plaatsen. Braaf Japans drama, povere horror film en dan dit, een film die een genre of 4-5 in de blender gooit. Er zit wat horror in, ook mysterie, drama, thriller ... het resultaat is een mengelmoes die beklijft, maar af en toe net wat té veel hooi op z'n vork neemt.

Met als enige rode draad Ichikawa, die haar personage zo goed en zo kwaad mogelijk doorheen de weirdness heen probeert te leiden. Niet dat het een film vol onnvolgbare gekkigheid is, maar de meeste regisseurs zouden genoegen nemen met één plotpuntje en daar vol op inzetten. Uit deze film had je makkelijk 3 a 4 films kunnen puren.

Dat zorgt er wel voor dat het tempo aangenaam hoog is, de 120 minuten gerechtvaardigd zijn én dat de film zo voorbij is. Tof filmpje dus, zeker als onachtzaam tussendoortje.

3.5*