I Tre Sergenti del Bengala (1964)

Er bestaan er geloof ik vier van : films van auteur Umberto Lenzi uit 63/ 64 die spelen in zuid Azië...de Sandokanfilms zijn de beste en gekendste, die waren bovendien deels geschoten op locatie. De 2 daarop volgende echter waren al wat minder, met deze ongetwijfeld als slechtste, slechter nog dan het door de kenners verfoeide Sandok, il maciste della giungla. Film was lange tijd zoek, maar kan nu weer worden bekeken dankzij een op DVD- R uitgebrachte widescreen tv rip, die helaas werd voorzien van idiote Engelse dubbing ( terwijl die rip eigenlijk Italiaans was ) . Kan natuurlijk ook worden gedownload.

Enfin, deze co- productie werd geschoten in Spanje voor de buitenopnames, wat vooral tegen het eind tamelijk absurde resultaten oplevert. Daar kom ik zo op, maar eerst moeten we nog ten overvloede memoreren dat Lenzi - onder het idiote pseudoniem Humphrey Humbert - zijn gekende liefde voor uitbundig gebruik van stock footage naar hartelust mag uitleven hier : India wordt geevoceerd met wat gejatte footage van wild life, onhandig tussen de scènes in de befaamde studiojungle gemonteerd. Met als hoogtepunt de olifanten die- echt waar- de helden bedreigen : we zien een hele kudde in stock footage, en eentje daartussen gemonteerd in de studio. Goed gedresseerd, dat wel.

Symptomatisch voor de bezopen knulligheid en povere production values van dit filmpje voor de opgroeiende jeugd, geschikt voor 12 jaar en jonger. De inhoud is vaste Brits Indië prik: een stel blanke helden gaat de bruingeschminkte villains eens even mores leren, want deze onverlaten hebben het in hun hoofd gehaald om in opstand te komen tegen de koloniale overheersers. Gelukkig kun je die bruinjoekels gemakkelijk met 3 man af, en redden de helden en passant een bedreigde blanke heldin uit de walgelijke klauwen van de locals.

In de hoofdrollen hebben we coryfeeen- ahum- als de immer charismatische Richard Harrison, deze Held wordt terzijde gestaan door 2 clowns vertolkt door no names. De dame die ze redden is- nog maar eens- Guida. De villain is misschien wat interessanter: niemand minder dan Aldo Sambrell, nog bruiner geschminkt dan in zijn chicanorollen en met een tulband op zijn kop.

Wie Sambrell zegt, zegt spaghetti. De feel van deze prent is reeds die van een spaghettibuddykomedie, wat dat betreft had Lenzi de tekenen des tijds goed gelezen. Trouwens : zoals gekend was in de peplum het buddytype ook al aardig op de voorgrond geraakt. De meest opzichtige "humor " gebracht door een zatte, in ongenade gevallen arts, niet voor het laatst zou ik denken. Dat dan de bedoelde humor, maar deze prent is vooral onbedoeld hilarisch, wederom met een prespaghettifeel aan de zwakzinnigheid verbonden.

Ik doel dan vooral op de scène met de mitrailleur, echt een van de idiootste kunstgrepen die ik ooit in een film heb gezien. Hoe verzin je het. En dan de grande finale : die speelt namelijk in een...US cavalry western style fort ! Echt waar, we zijn in Fort Madras, India en de Britten hebben er een houten fortje gebouwd in de halfwoestijn ( ! ) , die bovendien in Bengalen moet liggen, dat volgens het scenario in de buurt van de Khyber pass is gesitueerd ! Wat ik zei: 12 jaar en jonger. Dit alles leidt dan tot een final showdown van het Zulu type, met wilden die deze outpost of the empire bestormen.

Over Zulu gesproken : ik herinner me dat tijdens de opvoering hier te lande onder de titel " de 3 sergeants van Bengalen " , een puberend liefhebbertje/ kennertje met een enorme cowboyhoed in de bios razend van zijn stoel sprong, " die idioot Harrison maakt het uniform van Stanley Baker te schande ! " brulde en met zijn Colt 6 loden ladingen door het doek schoot . " Aan dat ventje gaan we nog minstens 50 jaar plezier beleven " dacht ik. Maar dan wel als hij ook stemt...