Veinte Pasos para la Muerte (1970)

Ze bestaan helaas ook : films met Dean Reed...ik weet dat ik nu mensen tegen de schenen schop en dat hij bij onze oosterburen zeer populair is- de liefhebbers moeten me maar corrigeren- maar wat mij betreft was deze meneer hooguit geschikt voor Disney matinee filmpjes. De brave ziel trachtte zijn noodlot te ontlopen door een dirty rotten commie traitor te worden...en kreeg zijn verdiende loon.

Waarbij we hier moeten toegeven dat hij in deze film sowieso geen schijn van een kans had : deze cheapie western had schijnbaar geen make- up afdeling en Reed als Mestizo zou hier in zijn bastaardschap herkenbaar moeten zijn aan...een soort zwarte Piet schmink op zijn bakkes ! Dat dan gecombineerd met een blonde kleurspoeling ook nog. Ja, zo hadden ze Nero in Keoma ook totaal voor lul kunnen zetten.

Een cheapie zei ik, geschoten niet in Almeria maar in Catalonië- beter surrogaat dan de Abruzzen toch- en spelend net na de civil war. Antiheld lijkt eerst Farnese te zijn, verbitterde ex- confederate die wil beginnen aan een guerilla oorlog alla Josey Wales en co. Hij ontdekt dat zijn buddies echter doodordinaire criminelen zijn en schiet ze na een bloedige hold up op een geldtransport dan maar overhoop. De broer van 1 van hen- schurk Ojinaga/ Clegg- zweert wraak...

Maar dan verschijnt Mestizo ten tonele, eerst als kind nog levend begraven door Union soldiers. Farnese redt hem en adopteert hem. Guess what : Farnese heeft een dochter van dezelfde leeftijd als Mestizo, die een cut later is getransformeerd tot Patty Shepard, zoals Mestizo tot Reed. Romance hangt in de lucht, ware het niet dat Shepard reeds verloofd is met een brave blanke burgerknul, en papa zich opeens ontpopt tot rassist en fasjist...

Deze soapachtige toestanden worden gelukkig onderbroken door de rentree van Ojinaga, die zijn wraak op Farnese zal pogen te voltrekken. Of dat lukt moet u zelf zien, maar ik kan u alvast verklappen dat u niet getracteerd zult worden op spectaculaire shoot outs of andere leutigheid, al was de final showdown met aanloop in Leone stijl nog wel voldoende,met de hold up in het begin de beste uit deze verder overbodige film die tamelijk typisch is voor de terminale fase waarin het genre onderhand was beland.

Wie nu eigenlijk het meest heeft geregisseerd weet ik niet, maar beide credited namen behoren niet bepaald tot de gekendsten, en terecht.

Slechts voor de completisten.