Guang Ban (2009)

Waarom een verhaal verzinnen wanneer je ook gewoon 31 random instellingen kunt draaien waarin eventuele personages vooral niets doen? Voor deze Japanse film leek het een logische vraag. Wat valt hier verder over te zeggen dan dat het moeilijk twee uur is uit te houden? De zaal liep langzaam leeg terwijl we zo’n tien minuten naar een man staarden die aan een rivier zat waarbij het gissen was naar zijn emotie. Hoe deze film in de Tigercompetitie op het Rotterdams Film Festifal is gekomen is me dan ook een raadsel. Er zullen vast mensen zijn met een dusdanig enge innerlijke rust die de tijd en creativiteit vinden om iets uit dit lege stuk film te halen. Voor mij was Sun Shots in ieder geval niet geslaagd.

ik vond de beelden wel mooi.

maar het inderdaad niet echt uit te houden om 2uur lang naar shots te kijken die 5-10min. duren waarin vrij weinig in gebeurt.

Schitterend gedraaid -een film die je weer leert leren wat kijken is. Maar doordat je wel heel erg moet zoeken naar enig narratief is het ook een zeer lastige kijkervaring.

2*

Had ik vooraf geweten dat het verhaal op deze manier zou uitgewerkt worden,had ik er niet heen gegaan. Maar het verhaal sprak me wel aan,helaas was de uitwerking alles behalve ideaal. De beelden waren prachtig maar de shots lang en als er ook nog eens weinig tot niet in gesproken wordt, is het wel een hele kuif om dit tot het eind uit te houden.

Matige imitatie van Tsai Ming-Liang.

De manier waarop de introverte, tot communicatie onbekwame personages gekarakteriseerd worden door hun lichaam in relatie tot andere lichamen en door de plaatsing in de omgeving is duidelijk geïnspireerd op de meester zelf. Helaas mist Heng Yang de finesse, de timing en de subtiele humor van Tsai. En helaas komt hij pakweg 10-15 jaar te laat nadat Tsai en bijvoorbeeld Jia dit soort films al maakten in de jaren '90. (En Bresson en Antonioni eigenlijk al in de jaren '60 natuurlijk.)

Toegegeven, soms maakt de regisseur mooi gebruik van de omgeving en laat hij zijn scenes aardig in de tijd en de diepte van het beeld zich ontwikkelen. De eindscène vond ik bijvoorbeeld wel weer sterk, maar dat redt de film als geheel niet.

Ik kan me voorstellen dat dit het soort films is dat critici als Nick James en Steven Shaviro zo frustreert.