Lost Paradise in Tokyo (2009)

De eerste en hopelijk laatste absolute draak van dit IFFR. Begint zowaar nog wel aardig. Met een tamelijk uitbundig vrouwelijk hoofdkarakter die een aantal echt grappige scenes heeft en wat herkenbare grappen rond Mikio (die in een callcenter appartementen verkoopt).

De gehandicapte broer weet van begin af aan niet te overtuigen. Het is een acteur die niet praten, een bek trekken en een loopje alsof hij het net in zijn broek gedaan heeft genoeg vind. Maar het gaat pas echt mis met de film als het allemaal wat dramatischer wordt. Dan wordt Lost Paradise In Tokyo een soort Japanse Rain Man, waarin een broer met de verantwoordelijkheid die hij ineens heeft moet omgaan. Alleen dan een Rain Man met een vreselijk script, waarin de charme en de humor uit het begin volledig verzuipen. Er is een slecht uitgewerkt verhaallijntje rondom de broer die schijnbaar ooit een meisje aanviel en daardoor werd opgesloten, er is Marin die al jaren droomt van een eiland, maar die droom loslaat als de gehandicapte broer ervan door is "omdat dat een variant was van de broer opsluiten" In het laatste deel wemelt het van clichesentiment en doorzichtige flauwigheden als de suggestie dat de broer dood is door zijn gympen op het strand te laten vinden, waarna Mikio moegestreden op het strand gaat zitten in plaats van hemel en aarde te bewegen om zijn broer te vinden Uiteindelijk is Lost Paradise in Tokyo een moralistische film die aan het einde zelf niet goed meer weet welke moraal nou ook weer de goede was. Trekt het hele stel zich terug omdat een paar mensen van je houdt genoeg zijn of blijven we in de samenleving, omdat dat terugtrekken ook niet gaat werken? De film weet het zelf ook niet meeren stopt dan maar gewoon, ik ben erg voor open eindes, maar hier was het een zwaktebod.

Met zo'n film wordt het ook wat moeilijk om door het wat amateuristische en kleurloze visuele van de film heen te kijken. Wel met een paar aardige Tokyo-bij-nacht-scenes. vooruit.

1.5*, voor sommige grapjes uit de eerste helft.