Innocence (2000)

De mengeling van sublieme dialogen, de muziek die sterk ontroerend is, de licht poëtische kant en het oogverblindende acteerwerk + verhaal maakt van deze film meer dan alleen een prachtfilm.

Een aanrader

4/5

Sterke vertolkingen van de toch al gedaagde acteurs, vooral de echtgenoot vond ik subliem.

In één woord: kippenvel!

Ontroerend verhaal met zeer goed acteerwerk. Vooral Julia Blake zet me daar een rol neer. Ze komt me zo bekend voor, maar kan toch nergens op IMDB vinden waarvan.

Dit is echt een hele mooie film......prachtig verhaal en goed geacteerd..

4,5*

Mensen die net als ik weg zijn van programma's als Memories (je weet wel, van die TV-shows waar men na tal van levensjaren weer op zoek gaat naar hun eerste liefde), zullen normaal gezien erg kunnen genieten van 'Innocence'. Twee oude zielen die elkaar na tientallen vervlogen jaren terug vinden, het blijft een van de meest facinerende en pakkende fenomenen uit het leven, een geweldig concept om een film rond te maken.

Regisseur Paul Cox is verantwoordelijk voor zowel script als regie, en levert een prachtig ontroerend werkje af. Niet alleen door treffende muziek en aandoenlijke flashbacks (een van de mooiste die ik ooit zag), maar ook gewoon de wonderschone dialogen spelen een essentiele rol in dit formidabel staaltje filmgenot. Het positieve is eveneens dat het nergens echt opdringerig wordt, de film weet je te grijpen en emotioneren voor je het weet. Tenslotte is het ook wel meer dan "enkel" 2 oude schuren die in brand vliegen, alle gevolgen van dien worden bijvoorbeeld heel fijn (en met momenten zeer aangrijpend) belicht alsook nog vele andere zaken die aan bod komen. Alle personages kennen dan ook een boeiende karakteruitdieping en het acteerwerk is verbluffend.

'Innocence' is een warme film over het leven, het begrip "liefde", geluk, zelfontplooiing, schuld, onschuld, keuzes en nog veel meer, met een schitterend liefdesverhaal als hoofdthema. Een pakje zakdoeken bij de hand houden is wel aan te raden.

5*

Een verschrikkelijk oninteressant, saai en oerconventioneel filmpje, waarin je anderhalfuur wacht op goeie filmische vondsten (en niet de ongeloofelijk arty-farty flashbacks) of interessante dialogen, die er nooit zouden komen.

(of iets gelijkaardigs)

Tot zover de enige noemenswaardige mijmering.

1*

Pardon?!

Die waren juist zo mooi... (die overgang via de trein naar die oudsche beelden, prachtig toch?)

"Er zijn twee soorten dood. Twee maar? De dood van het lichaam en die van de geest. Dat het lichaam sterft, vind ik niet zo erg. Maar die andere dood wel. De dood van het ik. Hetgene dat de dingen leert dat 'n mens belangrijk vindt. Enz..."

De film zit vol van dit soort conversaties. Iemand die van filosofie houdt, zou dit interessant moeten vinden. Natuurlijk is er wat luchtigheid mee gemoeid ook, wat het er alleen maar natuurlijker, menselijker op maakt (dit is nu ook geen Invasions Barbares, waarbij hooggeleerden voortdurend intelligente gesprekken willen voeren). Er zit zoveel moois in de film. Het moment alleen al waarbij Claire zit te dromen en de jonge Andreas ziet afkomen naar de coffeeshop, en plots wakkergeschud wordt door de huidige Andreas die op de ruit klopt. Die prachtig illustrerende confrontatie met de tand des tijds bezorgt me kippevel. En dan met die spiegel....

Jammer dat de film je niet beviel... (2de kijkbeurt zit er niet in zeker?)

Heel interresant man trouwens, die Paul Cox. Beetje ondergewaardeerd precies, maar imo een groot kunstenaar en filosoof. Niet dat ik het over alles met hem eens ben, maar ik kan me toch vaak vinden in zijn opvattingen. "Het verleden is de enige realiteit" en "Het leven is een illusie" vind ik erg wijze uitspraken. "Het heden kun je niet vasthouden, alleen in de geest" Prachtig.

Mooi artikel over de man en het idee achter Innocence

Helemaal niet, alsof Cox zich moreel verplicht voelde om de eeuwige cliché van de "amateurbeelden" toe te passen. Daardoor vond ik het gewild-kunstzinnig overkomen... En wat kwam dat woud daar in Godsnaam bij doen? Dàt was angstaanjagend!



Vrees niet, dit heb ik heus gemerkt. Maar geef toe, zit in deze uitspraak een waarheid die je zelf nog niet had achterhaald? Bij deze vond ik het dus pseudo-filosofisch/diepgaand klinken, het is indianenwijsheid ( ).



Zie ook de film "De Zee die Denkt": nobele filosofische motieven, maar niet verder komen dan enkele ideetjes die niet worden uitgespit. Gelukkig was het concept van bovenvermelde film nog beter...



Luchtigheid... of ronduit belachelijke romantiek?



Mis ik een diepere, metaforische betekenis?



Neen; misschien als alle filosofische vragen al lang uit me weggeëbt zijn en deze film waarlijk interessant wordt; maw. als demente

Wat onder de tussenkop 'Klokken' te lezen valt bewijst, volgens mij, de eeuwige frustratie van de man op leeftijd die het niet gemaakt heeft. Misschien ben ik te cynisch, maar het beklagen van het "nu" is een alledaags fenomeen geworden in het leven van 'de artiest' (algemeen), en Cox lijkt zich dan verplicht te voelen om dingen te doen/zeggen als (ik citeer:)

"En nog opmerkelijker zijn de vele klokken, die allemaal een andere tijd aangeven en tijdens het gesprek op de meest vreemde momenten een nieuw uur slaan. Om zich veilig te voelen moet hij zich met dingen omgeven, zijn eigen 'baarmoeder' creëren, licht hij toe."

Ik vind het allemaal een beetje naar aandachttrekkerij neigen, al kan ik er natuurlijk grandioos naast zitten. Mijn afwijzing komt voort uit het feit dat ik net een droge romantische film verteerd heb waar blijkbaar toch over nagedacht is (of zo lijkt het toch), en dat kan ik niet bevatten...

Ik denk dat je inderdaad een diepere metaforische betekenis misloopt. Het was helemaal niet de bedoeling een oppervlakkig en zeemzoeterig romantisch filmpje te maken. Hoewel de romance de rode draad is doorheen de film, dient het uiteindelijk vooral als een soort ruggegraat om bepaalde filosofische standpunten te weerspiegelen van de mens in relatie tot tijd en emotie, en alle misvattingen, stigma's en gevolgen te weerleggen, relativeren of vanuit een intrigerende invalshoek te benaderen.

'Het verleden is belangrijker dan het heden, ook al maken we onszelf de illusie dat dat niet zo is.' --> Claire en Andreas koesteren de herinneringen, ondanks de lange vervlogen jaren en korte tijd die ze nog resten met elkaar, het heden is niet zo belangrijk meer (1 van de redenen trouwens waarom Andreas zijn kanker niet meer liet behandelen). Vandaar ook dat de vele flashbacks zo mooi overkomen.

'Innerlijke leeftijd is eeuwig': --> Claire en Andreas gedraagden zich als twee verliefde pubers en hadden zelfs seks (voor veel mensen is zoiets nog altijd moeilijk in te beelden), Claire ziet nog steeds haar jonge zelf in de spiegel en bloeit helemaal open sinds haar affaire. Vandaar dat ik dat symboliserende beeld van Claire die over de spiegel wrijft en terug haar huidige (ouder geworden) zelf ziet, en toch met identiek dezelfde gelukzalige glimlach zit te kijken zo mooi vind. Prachtig in al zijn -ogenschijnlijke- eenvoud.

Misschien zitten er inderdaad hier en daar veel achterhaalde waarheden in, maar het is echt niet de opeenstapeling van oppervlakkige clichees (laat staan de oppervlakkige benadering ervan) zoals je lijkt te denken. Bovendien blijft het voor mij altijd interessant om over dergelijke beginsels na te denken (een waarheid kan trouwens nooit achterhaald zijn in de intuïtieve wereld van filosofie) of (opnieuw) mee geconfronteerd te worden via verschillende perspectieven en in variabele contexten.

Innocence een flauw, oppervlakkig romantisch filmpje noemen vind ik iig zwaar onterrecht.

Ik begrijp jou, maar daardoor verandert mijn mening niet.

Een herziening misschien?

Toch niet... Dit was gewoon anderhalfuur plaatsvervangende schaamte!

Het enige minpunt aan deze film is de titel, zo beweert een liefhebber op Imdb. Daar ben ik het niet helemaal mee eens want Innocence is inderdaad een heel onschuldig filmpje. Het onderwerp is interessant en wordt ook nog eens op een liefdevolle manier uitgewerkt. De personages zijn overtuigend, hoewel die man wel erg bijdehand doet (bijvoorbeeld in het ziekenhuis). Minder zijn de dialogen. Het komt nogal gemaakt over; ouderdom, dood, liefde en religie worden er elke keer weer bijgesleept. Ook de stijl is niet bepaald overtuigend. Zoals JJ_D al opmerkte zien die flash-backs er niet uit en ze voegen over het algemeen weinig toe.

Innocencee is wat mij betreft nooit echt goed maar slecht wordt het ook niet. Onschuldig dus. 2,5*

ik keek eigenlijk voornamelijk voor de bloedmooie Kristien Van Pellicom (oa bekend van de Parelvissers), helaas komt ze enkel voor in de flashbacks en heeft ze geen tekst, pluspunt is dan wel dat ze in haar pure te zien is. voor de rest was dit een film die me niet echt naar de keel greep. wel subliem geacteerd door de 3 oudjes, laat daar geen twijfel over bestaan ... maar dus niet echt mijn film. ik had nochtans verwacht dat het thema (oudjes die vechten voor hun gevoelens & verlangens) me zou weten te boeien ... 2½

Een hele mooie film, zeker ook mijn genre, maar toch wel wat kritiek, m.n. het acteren van de oudjes was soms erg gekunsteld en boekentaal en inderdaad waren ze (licht amateuristisch ) aan het acteren. De gevoelen die uitgesproken werden en erg mooi waren werden niet uitgestraald, nogal geacteerd soms, men bedoelde het allemaal heel goed en het verhaal vond ik erg mooi en ook erg mooi geregisseerd, verteld, maar minder geacteerd. (In the notebook wordt beter geacteerd.)

Het werd me nooit duidelijk waarom ze gescheiden waren en waarom weer samen, dan was er te weinig emotie.

Het eind vond ik wel erg mooi en de dood heb ik zelden zo mooi verbeeld gezien: PURE stilte , wauwww, hartverscheurend

Zeker een aanrader.

Is het beeld van de oude liefjes romantisch, liefdevol en vertederend, de tekening van de echtgenoot, john, is eveneens boeiend.
Hij de man die nooit had gedacht dat hij niet gaf wat zijn vrouw in haar binnenste verlangde - dit fenomeen duikt bijvoorbeeld ook op in "Marriage Story" (2019) - en zij die pas na de herkennismaking met Andreas, beseft dat haar huwelijk anders en beter had kunnen zijn. Ze had er zich eigenlijk ook nooit over beklaagd en John er om gevraagd. Sommige mensen moeten het nu eenmaal gezegd krijgen...
Mooie film, maar uiteindelijk moet het verhaal over een vrouw die hoe dan ook verscheurd zit met de gedachte dat ze alleen liefde wil brengen en geen pijn bezorgen aan de twee mannen die om haar strijden, een uitweg vinden.
De plotse dood van Claire reikt de scenarist en de cineast de eenvoudigste uitweg aan...
Het is ontroerend maar soms stoor ik er me lichtjes aan...maar het blijft wel een mooie film.