Zerachin Shirubâ Love (2009)

Ontzettend mooie film met een uiterst eenvoudig plot dat op slechts een paar scenes met dialoog rust, maar die eigenlijk vooral bestaat uit het observeren van zwijgende en lange tijd ondoorgrondelijke personages. Zeer esthetisch, jammer alleen dat het net iets te veel als stijloefening aanvoelt. De geconcentreerde spanning van Lynch wil niet echt opkomen, en een stemming waarin bijvoorbeeld Tsai me verzet ook niet. De clou is wrang, maar voelt wat te gemakkelijk.

In de soundtrack veel stilte die regelmatig doorbroken wordt door verschillende soorten muziek, van eenzame gitaarsolo tot idm, maar dat geeft ook een beetje de indruk van uitproberen. Misschien ben ik ook wel te streng, maar met zo'n mooie plaatjes...

YouTube - Gelatin Silver, Love trailer

Inderdaad vooral een erg esthetische exercitie, een film waarbij dialoog haast geen rol speelt, wel lyriek van shots, kleurgebruik en stiltes. Zerachin Shirubâ Love voelt ook mij iets te veel als een stijlding, maar kon desondanks toch boeien (ondanks dat er echt weinig gebeurt dat mij beroerde, het is vooral het staren van Nagase door een lens). Ondersteunt door nonchalante gitaarsolo's, gepruttel en noise/industrial (en een nummer van Shiina Ringo!) zien we Nagase als einzelgänger geobsedeerd raken door een vrouw die hij dag in, dag uit op tape vastlegt. Soms iets aan de 'stoere' kant, soms ineens bijna etherisch. Kurigami doet het wat mij betreft nog iets beter dan Corbijn, aangezien het beiden fotografen zijn die voor een opvallende stijl kiezen in hun regisseurs debuut. Een soort heel strakke Jarmusch (grappig dat Nagase zelf in Mystery Train speelde).

Ik werd zeldzaam verrast door deze "nieuwe" regisseur. Je merkt meteen dat Kurigami een man met smaak is. De inrichting van de woningen, de kleding die gedragen wordt. Allemaal heel erg mooi en oog voor detail. Bijvoorbeeld dat de horizon bij sommige shots een klein beetje scheef is gezet.

Het was inderdaad vooral vorm over inhoud, maar de vorm was van een dusdanig hoog niveau dat de inhoud er even niet toe deed. Niet dat de inhoud die er wel was onvoldoende was trouwens. De foto's tussendoor waren ook mooi, misschien geen origineel concept, maar goed. De kleuren die Kurigami in de film verwerkte waren ook heel mooi op elkaar afgesteld. Je merkt wel dat hij van origine een fotograaf is.

Grappig Danuz, dat je over Jarmusch begint, het begin van de film deed mij ook aan hem denken. Geen uitgesproken kleur te bekennen, dat in combinatie met die gitaarsolo's: Dead Man, gitaarsolo's van Neil Young. Mystery Train helaas nog niet gezien.

En, dat nummer van Ringo was zeker dat karaoke nummer?

Inderdaad moest ook ik aan Dead Man denken, maar de context is hier zo anders (en de solo's eigenlijk ook), dat de vergelijking maar nauwelijks op gaat. Het nummer van Ringo was in de karaoke ja.

Jarmusch, Dead Man, Corbijn ... loop er nog niet echt warm voor. Al is Nagase eigenlijk al reden genoeg om de film toch een keertje te proberen.

Ik probeer hierboven juist duidelijk te maken dat dit wel andere koek is (Corbijn was alleen om aan te geven dat ze beiden fotografen waren alvorens ze gingen regisseren). Denk dat je hier best wel warm voor mag lopen namelijk.

Ja weet ik, maar onbedoeld kwam het blijkbaar toch in ons op .

En ik denk ook wel dat dit je gaat bevallen, Onderhond.

Aangezien je zei "nog net iets beter dan Corbijn" leek het toch in die richting te gaan.

Maar zal het niet nalaten hem een keertje te proberen moest ik de film tegenkomen. Voor Nagase loop ik altijd warm.

Visueel erg mooi inderdaad.

Mijn vertrouwen in fotografen omgevormd tot regisseurs is in ieder geval een beetje hersteld. Vooral prachtig kleurgebruik. Verder is Nagase érg sterk, heerlijk acteur blijft het en uitermate geschikt voor deze rol.

Film is een soort van cyberpunk zonder cyber en zonder punk, maar mét de fascinatie voor kleine details. Na 1 minuut al een lange close-up van druppelend water.

Groot minpunt is de soundtrack. Die ubermelige gitaarsolotjes in het eerste deel zijn echt nefast voor de sfeer in sommige scenes. Ook de electronische trackjes daarna konden niet echt overtuigen. Het vermoordt de film niet maar weet jammer genoeg af en toe de sfeer er aardig uit te halen.

Gelukkig verder niks om de film aan te merken, alleen jammer dat het geen écht meesterwerk geworden is. Zat er namelijk wel in.

4.0* en een uitgebreide review

Mooie film.

Het begint meteen goed met een paar prachtshots in het appartement. Moest bij dat druppelende water ook meteen aan Tsuburo denken trouwens. De muziek, enige ruige electronic sounds afgewisseld met rustige stukjes gitaar, is wel aardig. Ik vind het niet zo zeer een minpunt, maar ben het wel een beetje met Onderhond eens dat het de sfeer er wat uithaalt.

Mooi en kil observerend filmpje, wat vooral visueel en met het oog voor detail indruk maakt. Toch wel eentje om in de gaten te houden die Kurigama.

4*