Gama no Abura (2009)

Regiedebuut van de vaste acteur van Kurosawa Kiyoshi, maar ook talloze andere recente Japanse drama films (van Unagi tot Yuriika). Binnenkort te zien op het IFFR 2010.

Mooi, daar ben ik wel benieuwd naar. Koji is een van mijn favoriete acteurs.

Plot hier en op de IFFR site zijn totaal anders van elkaar. Daar wordt bijvoorbeeld geen woord over een jackpot gerept.

Grappig dat je dat opmerkt. Ik zei precies hetzelfde tegen starbright boy en Querelle net op het festival.

Naar nu blijkt raakt deze synopsis kant nog wal. Dan is die in de IFFR-bijlage een stuk beter.

Yakusho in zijn hysterische modus. Kan er verder niet zoveel over kwijt. Dat het te lang en onevenwichtig was. Dat het leuk was, soms diep ontroerend en soms teveel van het goede.

Zoiets wordt alleen in Japan gemaakt. En ik hou ervan.

Zo, en wat moet ik hier nou weer mee aan. Geslingerd tussen ongeïnteresseerd wegdromen bij wat melige humor en ontroerd raken door het overkoepelend thema (rouwverwerking en dodenverering). Het begin lijkt zich vooral op het melige te concentreren en pruttelt zo'n beetje voort. Niet dat daar niets plezants te zien is hoor, want Eita is een fijn acteur en zijn zoektocht naar het vriendinnetje is - ik zeg het gewoon - echt schattig. Haar schreeuwerige en springerige vrolijkheid/boosheid is aanstekelijk en haar scènes bij grootmoeder zijn Ozu-achtig. Maar de film wil maar moeilijk één geheel worden. Pas naar het einde toe klopt het ineens en werd ik zowaar echt ontroerd. Slotakkoord doet denken aan Kitano, een beetje gek maar wel lekker ontroerend.

Moeilijk om hier zomaar een cijfer aan te geven, daarvoor schommelt de film zo tussen emoties. Hij weet te fascineren, emotioneren, maar ook best te vervelen (alhoewel dat niet het juiste woord is, maar soms vond ik het moeilijk om oprechte interesse te tonen in de personages).

Heb die inderdaad gebruikt en het is nu aangepast.

Ik sluit me helemaal aan bij Mochizuki Rukero en Danuz. Een erg Japanse mix van drama-komedie. Van erg over top naar sentimnteel naar soms bijna verstild poëtisch. Een erg Japans thema, rouwverwerking. Vond 'm uiteindelijk toch redelijk consistent en best mooi. Ik vraag me overigens af of dit in Japan een mainstreamfilm is.

3.0*

Nou, ik sluit me mooi niet aan bij Danuz, Rokuro en starbright. De film heeft toch wel iets meer indruk op me achter gelaten. Yakusho zet een top debuut neer, waar ik me helemaal in kon vinden en goed om heb gelachen.

half puntje er bij voor het plezier en enthousiasme dat deze film uitstraalt en voor de scene met de beer.

Apart filmpje.

Doorheen de hele film hangt er een lichtmagisch sfeertje. Yakusho heeft z'n debuut zeker niet gemist, maar als film mocht het iets stabieler (en korter).

De mix tussen drama en humor is in ieder geval wennen. Vooral door het muziekgebruik en extreem harde edits val je soms van de ene emotie in de andere. Het ongeluk van Takuya is daar een perfect voorbeeld van. Bijna slapstick, een jolig melodietje maar wanneer hij neervalt wordt alles hard afgekapt. Zo zitten er nog een aantal elementen in, die best goed werken.

Toch sleept de film af en toe iets te lang aan en is het best lastig om aan te voelen waar het allemaal heen moet. Je komt eigenlijk al snel zonder hoofdpersonage te zitten en dan blijven er 3 a 4 personages over die geen enkel van allen die rol invullen.

De humor is niet zo héél vreemd, toch binnen de film komt het knotsgek over. De scene met de beer kan je moeilijk zelf verzinnen, ook de scene met de codewoordjes voelt wat gek aan.

En zo blijft de hele film laveren tussen vreemde humor en luchtig drama met een droeve ondertoon. Het is vooral knap dat Yakusho dit allemaal onder controle kan houden, anderzijds is er ook nog een beetje werk nodig om de mix wat verder bij te schaven.

Film duurt iets te lang en mocht iets meer dramatische scenes hebben (die laatste bij het pleintje was bijvoorbeeld geweldig). Maar zeker een leuke binnenkomer. Ook visueel mag het wat sterker, de soundtrack was niet echt m'n ding maar gaf de film in ieder geval wel wat identiteit mee.

Goed filmpje, apart en eentje die wel blijft hangen, maar mist nog een klein beetje tuning om het tot de 4.0* selectie te schoppen.

Dikke 3.5* dus maar.

Vreselijke film die me totaal niet kon boeien vooral juist die mix van humor en drama was echt vreselijk vooral die zeer flauwe humor vond ik gewoon niet te doen.

Wil me hier ook nog even aansluiten bij Mochizuki Rokuro, danuz en starbright boy. Gemiste kans vooral. De film is inderdaad enorm onevenwichtig. In het begin had ik zeer goede hoop, want de film is met momenten prachtig geschoten (die kleuren in de villa!) en de film keek toen nog erg lekker weg. Nadat die jongen overlijdt ontstaat er een gat wat helaas niet meer wordt opgevuld. Het rouwverwerkingsproces vond ik hier niet tot zijn recht komen, en de film wordt veel te langdradig en de humor is hit-or-miss. Die beer komt bijvoorbeeld echt totaal uit het niets. Dat is wel nogal absurd, maar in het grote plaatje past het niet. Op het einde leeft de film wel weer wat op, en komt het drama beter tot uiting dan daarvoor. Dat maakt dan nog een mooie gevoelige afsluiting. De potentie is er wel bij Yakusho. Vraag me af of hij nog met een tweede film gaat komen.