Cuore Scatenato (2003)

Er bestaan er weinig van : spaghettiwesterns uit dit millennium...dit is er zowaar eentje, zij het gemaakt (en verdwenen ) in de marge door de tamelijk ongekende Sodaro, in zijn FF debuut nadat hij eerder slechts kortfilms/ videoclips had geregisseerd. In de cast dan ook vooral vrienden en gekenden van de regisseur, met collega Sframeli als protagonist Boe.

Een Siciliaanse western lijkt ook uitzonderlijk, is het echter niet geheel omdat er meerdere westerns beinvloede mafiafilms geset op Sicilië geset zijn, men denke aan het hier niet eens toegevoegde ADLDL van Germi of IPDF met Gemma. Maar dit is dus een "echte "western draaiend om een Siciliaanse pistolero, Boe, de fastest gun op het hele eiland naar het schijnt. Behalve dat is het echter ook een ouwerwetse cocuklucht : de held moet geen dode vader wreken, maar zich wreken op zijn vrouw die hem letterlijk hoorns heeft opgezet, alsmede degenen met wie zij dit deed.

Betekent dit dat we hier worden getracteerd op Z cinema bloedfestijnen per shoot out ? Helaas niet. De bodycount is welgeteld 4- of om preciezer te zijn: de massaslachting in het begin vindt offscreen plaats en we zien slechts de gevolgen. Misschien wilde Sodaro zich onderscheiden van andere would be cult auteurtjes wat dat betreft. Niet dat de held geloofwaardig is als gunslinger : dit kleine, kalende dikje gelijkt niet weinig op Iniesta. Zijn chick Rizzo - rondhuppelend als een Malena- was sowieso out of his league.

Wat we hier wel degelijk hebben is een eerbetoon, allicht, aan het gouden spaghettitijdperk. Er is zelfs gepoogd het kleurgebruik uit die analoge tijden exact te evoceren, wat helaas in deze low budget affair meestentijds resulteert in een soort sepia blur. Uiteraard worden ook de gekende zooms en close ups geimiteerd, met als afsluiter een 3 minuten durende Leone style final showdown met lange aanloop in cirkelbeweging.

Maar het is niet alleen een western eerbetoon, het is - helaas- deels ook een wat kinderachtige , uitgerekte videoclip met wel erg flauwe pogingen tot humor, als dieptepunt natuurlijk de letterlijke hoorntjes, een dwaze gimmick. Ook die quiz show met Satan in de woestijn sloeg tamelijk nergens op. Wat dat betreft misschien wel degelijk een opzettelijk eerbetoon aan de foute humor in de originelen. Dat geldt zeker voor het kluchtige duo van de sheriff die trouwens op Ringo Starr lijkt, en zijn geretardeerde deputy.

Ten slotte is het ook wat de ondertitel reeds aangeeft : een Siciliaanse western, met de nadruk op het eerste. De dialogen zij een soort mix van Tarantino met het afasische Cipri/ Maresco universum en zelfs het vervreemdende Straub staccato uit Sicilia !, alles met dik accent uitgesproken ( niet overdubd allicht ) door de acteurs. Niet altijd even goed te volgen, overigens.

Het spreekt voor zich dat de muziek bijpassend is: natuurlijk zij de trompetjes en gitaren meegenomen die wel al horen tijdens de credits met bijbehorende sixties typografie, vermengd met mezzogiorno - en modernere klanken. Geleverd door de ensembles Almamegretta en Calexico.

Een indie meesterwerk is het niet en Sodaro overspeelt zijn hand een beetje door zich op te werpen als de Siciliaanse Tarantino, maar toch origineel en prijzenswaardig. Met de bescheiden speelduur ook niet vervelend, en in de hoogtijdagen is er wel veel ergere zooi in mekaar geknutseld. Een "dawn " spaghetti is het bij gebrek aan navolging echter niet geworden, helaas.