First to Fight (1967)

Maandagmiddag na een drukke ochtend toch nog even lekker relaxen op de bank met iets uit de lijst met oorlogsoudjes en dat werd deze First to fight die sowieso al opvalt vanwege de cast in de vorm van Gene Hackman en daarmee één van zijn eerste filmrollen.

En het begin mag er best zijn met een beeld a la de Pacific met de Japanse bestorming op de Amerikaanse linie die vooral door sergeant Jack ternauwernood behouden blijft en zeker daarmee niet slecht te noemen is. Het beeld daarna van Jack terug in de States voor de 'warbond drive' is al een stuk minder interessant net als de daaruit voortvloeiende romance met Peggy spanningen en aanzwellende muziek inbegrepen. Buiten dat is de lijn der verwachtingen gelijk aan Flag of our Fathers waar men ook niet gelukkig wordt van een dergelijk achterhoede klusje en liever uit schuldgevoel of schaamte bij de andere soldaten of kameraden wil zijn. En zo lijkt de keuze voor Jack vooral onvermijdelijk met een terugkeer op het strijdtoneel.

Waar het tussendeel nu niet bepaald interessant is komt de film gelukkig weer goed op gang met een volgende operatie in het verschiet waar sergeant Tweed, Hackman, dan ook eindelijk zijn intrede doet. Uiteraard drijft de aanloop inclusief beschietingen en uiteindelijke landing op veel archiefbeelden maar dat is gebruikelijk binnen het genre en de leeftijd. Buiten dat is het struikgewas en de bomen niet des Pacific en is het duidelijk ergens vlak buiten LA en omgeving opgenomen, toch doet men echt wel de best het oorlogsgeweld in beeld te brengen met voertuigen, soldaten in brand, en lijkt het terrein met rotsen en tunnels toch wel en beetje op het geaccidenteerde terrein waar men mee te maken kreeg op Iwo en Okinawa waar dit waarschijnlijk een eiland uit de Marianen reeks moet voorstellen. Kloppende is het wapentuig, de uniformen, het gebruik van explosieven, vlammenwerpers en deJapanese zelfmoord aanvallen. Enige minpunt gedurende de finale is de geestelijke wederopstanding van luitenant Jack die opeens abseilend met explosieven een bunker uitschakeld. Niet dat dit niet mogelijk is, maar staat het nogal haaks op zijn eerdere gedrag, buiten dat een luitenant mensen opdracht moet geven zoiets te doen en niet zelf de held uit moet gaan hangen. Tweed was reeds afgevoerd, stel dat hij ook geraakt wordt dan heeft de afdeling geen leidinggevende meer. Maar goed, dat is voor een kniesoor.

First to Fight is zeker niet het beste wat ik de afgelopen maanden uit het oude oorlogslijstje gezien heb maar ook zeker niet het slechtste. Het cliche matige tussenstuk weegt er helaas wel zwaar in voor de film daarom slechts een 3.0

Meh.

Ik kwam bij deze film uit door mijn Hackman-marathon, als een van de laatste in de omgekeerd chronologische volgorde. En wat mij betreft een van de minst interessante in de lijst tot zover - misschien niet de slechtste film, maar vooral oninteressant. Het verhaal is al wat aan de matte kant, maar wordt ook erg traag verteld, het gaat allemaal erg glaciaal, en het grootste deel van de duur gebeurt er eigenlijk niks zodat het lijkt alsof de speelduur veel langer is dan de genoemde 92 minuten. Wellicht ook door het eindeloos en te pas en te onpas herhalen van As Time Goes By dat voor de titelrol je eindelijk verlost tot een soort Mariah-achtige kwelling is geworden.

Verder is het ook allemaal pet. De acteurs maken geen indruk, de beelden zijn overwegend meh en net niet, en de actie is al even weinig indrukwekkend als het geheel al.

Zelfs als je echt met alle geweld àlle films met Hackman gezien wil hebben, dan nog zou ik zeggen, laat deze maar. Het is gewoon de moeite niet.