Donde Mueren las Palabras (1946)

Old school klassieker van Fregonese, die later naar Hollywood zou vertrekken waar hij vooral b-films maakte en die nu in de vergetelheid is geraakt.

Een wat aan de verhalen van ETA Hoffman herinnerende intrige over de macht van de muziek en poppenfetishisme met vleugjes expressionistische schizohorror, en een inspiratie door Lang, waarbij iedereen meteen zal opmerken dat Muino wordt geacht erg te lijken op Klein-Rogge, en die gelijkenis komt ook wel over. Vergeet niet dat Fregonese later nog een Mabuse film zou maken in Duitsland !

Victorio is in het begin nog zelf medewerker van het poppentheater met een fetish voor de pop "dona Ana ", wordt echter wegens incompetentie gedegradeerd tot nachtwaker en ontmoet jongeman Garzay die stiekem het theater gebruikt als oefenplaats voor zijn pianospel. Guess what: Victorio blijkt zelf in een duister verleden een briljant musicus te zijn geweest, die zich echter uit schuldgevoel over e.o.a. ramp heeft teruggetrokken in de marge.

En dan wordt het eigenlijk een pure muziekfilm om niet te zeggen musical, met een choreografie sequentie die ruim een kwartier duurt op de klanken van Ludwig van, 7th symphony, final movement. Ene Ricardo Bannèr ( zo wordt Richard Wagner hier toch genoemd...) orakelde ooit dat dit deel "de apotheose van de dans" zou zijn, de film wil dit dan illustreren, helaas voorzien van overdadig retorisch commentaar, naar Argentijnse gewoonte.

Het slot is wat afgeraffeld, film ook aan de korte kant. Het is allemaal erg oldschool op het stoffige af, maar ik kon er wel van genieten. De titel schijnt trouwens ontleend te zijn aan Heine ( waar de woorden sterven, begint de muziek ) maar ik heb deze regel nergens letterlijk kunnen terugvinden .Misschien zijn er hier Heine Buffs die me kunnen helpen.

Een versie met onderschriften is me niet gekend.