Mia Moglie, un Corpo per l'Amore (1973)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor de wellicht saaiste giallo aller tijden ?
En dan bedoel ik niet saai als in een Franse praatfilm, mumblecore, contemplatieve cinema of een wedstrijd van het Nederlands elftal...of eigenlijk bedoel ik wel saai als in een wedstrijd van het Nederlands elftal.
Het is dik, stroperig ,traag, voorspelbaar en leidt tot niets. Het zit zo: zoals gezegd heeft Tranquilli een nymfomaan vrouwtje, maar daar is hij eigenlijk dolgelukkig mee want Tranquilli speelt als gebruikelijk een schurk die zich verkneukelt bij het idee dat Murgia na iedere uitspatting toch weer bij hem terugkomt...of begint hij hem toch niet een beetje te knijpen als ze Lawrence ontmoet, zijn oude compaan ?
Stiekem een beetje wel, zeker als die 2 moordplannetjes beginnen te beramen en hij op zijn beurt maatregelen wil nemen. Dan zijn we amper een half uur verder en gebeurt er de 55 minuten daarna helemaal NIETS.
Ja, we zien Murgia de nymfo in actie en dat moet dan voor geil doorgaan, maar hoewel ze een redelijk lichaam had werd je van die Roemeense hardcore -porn kop niet vrolijk. Enige opmerkelijke was nog dat 1 van haar gewillige slachtoffers niemand minder dan een jonge ,langharige Placido was.
Enfin, alle gebeurtenissen zijn dan samengebald in een slotsequentie van nog geen 5 minuten waar het gebrek aan inspiratie en de zinloosheid van afdruipt.
Tenzij u een volstrekt verdwaasde giallo completist bent, mag u dit overslaan.
De score was niet altijd even goed, maar wel gevarieerd van pop en lounge via jazz tot klassieke invloeden.

Wat zie ik, gaat pippo il buffone een beetje geheimzinnig lopen doen? Ik denk dat ik deze dan maar even oversla.

Ik heb zo'n vermoeden wat er tussen de spoilertags staat. Je hebt in elk geval wel humor pippo

Ik denk dat pippo il buffone dit keer wel gelijk heeft. Na het eerste half uur gebeurt er eigenlijk niets meer dat het onthouden waard is en het slot...ach, je moet er van houden.

Maar na mijn bescheiden mening, een giallo is dit niet. Het is een typisch Italiaans jaren zeventig relatieverhaal, waar we tegenwoordig warm noch koud van worden. Omdat het niets met de werkelijkheid te maken heeft. Toen niet en nu niet.

Het zit zo, een effectenhandelaar is getrouwd met een mooie vrouw (Antonella Murgia), maar als rechtgeaard machismo kan hij niet zo goed overweg met haar promiscuïteit en verzint spelletjes om controle te houden over haar liefdesleven. Maar dan verschijnt een vroegere minnaar ten tonele en dreigt hij de controle te verliezen. Daar moet wat aan gedaan worden. Het loopt dus niet goed af.

Schok der herkenning? Valt wel mee denk ik. Een typische filmwerkelijkheid. Houden we nu niet meer zo van. Want het gaat nergens over. Ook veel semi-filosofisch geneuzel in de kunstmatige dialogen en geen aansprekende of interessante personages. Maar hoe pippo nu aan zijn kwalificatie van Roemeense hardcore-porn kop komt voor Murgia kan ik niet thuisbrengen. Ze heeft wel mooie tieten.

Ook mooi zijn de twee NSU's waar ze in rijden. Zij in een rode Prinz, hij in de luxe RO80 met wankelmotor. Goede reclame voor het Duitse merk, in een Italiaanse film.