L'Arlésienne (1942)

Er bestaan er meerdere van : bewerkingen van l'Arlesienne van Daudet...trouwens, Daudet begon er zelf mee door zijn verhaal tot stuk te bewerken. Gekendst is nu waarschijnlijk de beroemde suite voor het stuk van Bizet, zeker de farandole. Zo beroemd is het verhaal zelfs dat de term Arlesienne deel is gaan uitmaken van het Franse taaleigen, betekenis welgekend neem ik aan. Wij Hollanders waren Daudet trouwens voor : Multatuli had het al over de chicks in Arles in Max Havelaar, van Gogh schilderde ze later.

Hoe dan ook, de film van Allegret- Marc met name- is minder gekend, wie weet vanwege het besmette bouwjaar en gemaakt onder auspiciën van Vichy. Dit ondanks een gerenommeerde cast met Raimu , Charpin, Morlay en een piepjonge Jourdan ( die jullie ook kennen uit octopussy...). Die eerste 2 associeren we ook met Pagnol, net als de regisseur van wie Fanny nu waarschijnlijk wordt beschouwd als zijn beste werk, een Pagnolverfilming . We zijn dus in de Provence en het is duidelijk dat Allegret hier heeft geprobeerd de stijl van de meester te evoceren via location shooting in de Camargue, naast de studio's in Nice. Men lette op de typisch Pagnolseke weergave van de agrarische rituelen die hier wel erg idyllisch worden voorgesteld en bijna propagandistisch overkomen.

Maar de hoofdmoot wordt natuurlijk gevormd door het verhaal rondom de mysterieuze Arlesienne- die we q.q. nooit te zien krijgen- die wordt bemind door...niet Raimu uiteraard, maar de jonge Jourdan die later meer zou uitdelen dan incasseren op amoureus gebied in zijn films, hier echter nog een soort proto emo die de ontrouw van zijn Grote Liefde niet goed verteert, met gekende afloop. Zelfs in die tijd schijnbaar te triviaal als hoofdintrige, Allegret besloot dan ook andere verhalen van Daudet in de film te corporeren en misschien iets te veel aandacht te schenken aan de capriolen van Raimu en zijn buddy Maupi. Veel kluchtigheid dus, maar als begripvolle oom van Jourdan is Raimu weer briljant bezig. Charpin vertolkt de opa van de anti held, Morlay zijn- toch wat te jonge misschien- mamaatje. Niet horend bij het oorspronkelijke verhaal naar ik meen is de nevenintrige rondom herder Balthazar, die mag zorgen voor de- letterlijk- pastorale elementen.

Uiteraard werd alles voorzien van muziek door Bizet, en als dank wordt- uitzonderlijk toch- de film ingeluid door het symfonieorkest van Monte Carlo on screen, integraal in beeld de ouvetrure vertolkend. Vooral tijdens de klanken van de farandole tegen het eind gaan we hier bijna over op een musical.

Hoe dan ook, u kunt het allemaal zelf zien dankzij de DVD die is uitgebracht zonder onderschriften, maar met gerestaureerd beeld. Toch een tikkie gedateerd inhoudelijk naar mijn smaak, al is het niet slecht.