Les Révoltés de Lomanach (1954)

Er bestonden er toen vrij veel van : Italo- Franse peplum co- producties...in dit geval vooral Frans, gelet op de cast en ook de setting in revolutionair Frankrijk met de wel vaker verfilmde opstand van de chouans tegen de rode terreur.

Hoewel de titel Schots aandoet blijken we hier in een andere Keltische streek te zijn aanbeland, te weten Bretagne en iets daaronder in de Vendee. Wat volgt is uiteraard geen historisch verantwoord drama dat ons een analyse geeft van de strijd, maar een op peplumleest geschoeid melodrama inclusief alle daarbij behorende narratieve clichés en stock characters.

In het middelpunt daarvan- of wat dacht je- een heuse romance tussen 2 gedoemde gelieven, met name Robin als de aristocrate Monique wier vader een Chouan leider is, en een overdubde Nazzari als generaal Barnaud, die van de boze Fouché de opdracht heeft gekregen om het reactionaire gespuis te vuur en te zwaard uit te roeien. Dat doe hij maar wat graag, want wat blijkt : zoals zoveel revolutionairen handelt Nazzari uit dépit. Van het soort in dit type films gebruikelijk natuurlijk, we leren immers dat Nazzari ooit werd gedumpt door Robin's zus Del Poggio, een frivole aristocrate. Haar familie zal moeten boeten...

Robin mag intussen Charlotte Corday imiteren en begeeft zich incognito naar Nazzari's hoofdkwartier onder een voorwendsel. Helaas weet hij van al haar plannen. Het ziet er somber uit voor de heldin, tot ze wordt gered door de kracht van de Liefde...of zal het boze triomferen via een onbegrijpende en bevooroordeelde wereld ? Interessante vragen, waarop u het antwoord zelf zal moeten leren.

Als geheel natuurlijk een uiterst knullige bedoening, met als aandoenlijk hoogtepunt de make love not war speech van Nazzari die inmiddels het Licht heeft gezien. Een overdubde Nazzari in het Frans, waardoor zijn beperkte expressie helaas extra opvalt en hij hier niet echt tot zijn recht komt.

Van Pottier- gespecialiseerd in dit soort kostuumfilms- hoeven we niet veel te verwachten, wel een meerwaarde is dat de film werd geschoten in kleur. De gekende Jeannon leverde het scenario, dat echter met alle genrebeperkingen is behept. Score van Parys.

Niet het allerslechtste wat het genre te bieden heeft met een redelijk budget- getuige de kleur- maar voor non genreliefhebbers verder niet aanbevolen. Ook niet het soort films waar fansubs voor zijn, de DVD heeft er iig geen.

Wat vonden de genreliefhebbers hier eigenlijk van ?