Cran d'Arrêt (1970)

Ér bestonden er nog niet zo veel van : Boisset films...de auteur van de latere links ideologisch geinspireerde policiers bestond nog niet, net als zijn eerste film over Coplan is dit een doorsnee euro genrefilm . Meer bepaald een semi- giallo ook gebaseerd op een Italiaans pulpromannetje, spelend in Milaan. De intrige, de sfeer en de personages/ stock characters zijn gekend giallo materiaal, het punt is echter dat dit geen whodunnit is.We hebben in het begin immers al gezien wie hier de booswicht van dienst is : Mario Adorf met...blonde kleuspoeling !

De film is geset in Milaan, en begint met Raffaella Carra die in skimpy minirok zich naar een fotoshoot begeeft, niet een voor de Libelle zoals u begrijpt. We zien haar geheel naakt...en contour in de schaduw, daarna zien we hoe ze het slachtoffer wordt van de sadistische pervert Adorf. Ze overleeft dit weliswaar, maar stapt er off screen even later uit nadat we haar het laatst met playboy Verley hebben gezien.

Die Verley wordt plots de voornaamste protagonist : een melancholische impotent * uiteraard die genezen dient te worden door hierboven reeds geduide arts, vertolkt door Cremer. Die ontdekt al snel waar het schoentje wringt : niet onder maar tussen de benen van deze impotent, die na een nieuwe proeve van zijn niet- kunnen alweer een poging tot suicide doet...

Deze hele therapeutische episode is een beetje te lang uitgerekt, en ik was al tamelijk uit de film toen het weer giallo time werd en de 2 inmiddels buddies besluiten giallo style private dicks te gaan spelen, met hulp van een lokhoertje. Allemaal tamelijk absurd allicht.

Ik ben een liefhebber van dit soort films, maar een topper is het niet vooral dankzij het te lange en semi- serieuze therapie gedeelte. Wel een paar leuke analoge tochtjes per sportwagen over des heren wegen, altijd leuk om te zien.

Nog leuker om te zien : Agostina Belli als 1 van de snolletjes die Verley van zijn melancholische impotentie moeten genezen. Tsja, als het zelfs daarop niet lukt...

*: deze combi is de normaalste zaak van de wereld : de opgezwollen eigendunk van de melancholicus verschrompelt na iedere confrontatie met de realiteit . Wat rest is onmacht en zelfbevlekking....ook dit is een logische consequentie van de melancholie, aangezien de melancholicus tot geen ander gevoel in staat is dan grenzeloze eigenliefde...

nu op de netflix

Aardige film met veel vrouwelijk schoon daarbij de sadistische Mario Adorf met blond kapsel.