Pallieter (1976)

Pallieter is (of was ?) in België een beroemd boek van Stijn Streuvels over een levensgenieter (brrrr...) die zich verbonden voelt met de natuur.

Bekende scène uit het boek : Pallieter pist zijn naam in de sneeuw.

Roland Verhavert is een soort ouwe rot in het vak. Hij heeft al eerder een (beter) boek van Streuvels verfilmd, De Vlaschaard. En ook iets van Conscience : De Loteling. Ook al zo'n degelijk ouderwets Vlaams boek.

Ik denk niet dat ik iemand op z'n hart trap als ik zeg dat dit soort films niet meer in deze tijd passen. Vakmatig gedegen, dat wel.

Pallieter is geschreven door Felix Timmermans. Kwam in 1916 uit en maakte destijds grote indruk. Werd omschreven als epos van vitaliteit en levenslust. Vooral Greshoff bewonderde het boek.

Het boek is inmiddels niet meer van deze tijd , en als je daarvan een film maakt loop je daar ook tegenaan.

Timmermans. Natuurlijk.

Zou iemand dat nog lezen, voor z'n lijst of voor z'n plezier ? Streuvels, Timmermans, Ernst Claes (van De Witte) ? Lode Zielens - van het meesterwerk 'Moeder waarom leven wij ?'

In Vlaanderen misschien ?

Ik weet het niet.

Ik denk Conscience ( De loteling 1850 ) nog wel aardig gaat als je literatuur moet lezen uit een bepaald tijdvak of hoeft de jeugd dat tegenwoordig niet meer ?

Lode Zielens ken ik niet. Ik denk dat Guido Gezelle ook wel in het rijtje past.

Neenee. Conscience is echt niet meer te lezen, geloof me. Er wordt zelfs gedacht aan een modernisering/ hertaling van zijn beroemde 'De Leeuw van Vlaanderen' (verfilmd door Hugo Claus).

Gezelle heeft alleen gedichten geschreven, en was familie van Streuvels (geloof ik). Zielens heeft het geschopt tot televisieserie, en van Claes is 'De Witte' verfilmd. Door Robbe de Hert - niet de eerste de beste.

Maar ik zou zo graag iets willen horen van onze Vlaamse filmfanaten. Worden de vlaamse klassiekers nog gelezen ? Of zijn het gewoon grote namen die niets meer betekenen ? En als dat zo is - waarom worden die boeken dan wel verfilmd, NONDEJU !

Vergeet ook de fameuze TV serie niet. De witte van Zichem' geloof ik.

Eerst en vooral, sorry maar het is de eerste keer dat ik hier de berichten lees.

hugohei schreef:

Neenee. Conscience is echt niet meer te lezen, geloof me. [/i]

Wat zeker en vast niet waar is. Iedere zichzelf respecterende Vlaming leest eerder vroeg dan laat uit het werk van Consciense. Zelfs uit de in de oorspronkelijke Oud-Vlaamsch geschreven boeken.

Over Consciense wordt gezegd: Hij leerde zijn volk lezen.

Gezelle heeft alleen gedichten geschreven,

Guido Gezelle schreef overwegend gedichten, maar ook verhalen en 'kerkelijke gedachten'. Hij heeft zich zelfs aan de journalistiek gewaagd.

Zielens heeft het geschopt tot televisieserie,

Inderdaad, naar Ludo Zielens' , de prachtige tv-reeks Moeder Waarom Leven Wij?, met bijna de ganse elite van de Vlaamse acteurs en actrices...

en van Claes is 'De Witte' verfilmd. Door Robbe de Hert - niet de eerste de beste.

Maar de beste verfilming van De Witte was wel die van Jan Vanderheyden uit 1934. Deze staat spijtig genoeg nog niet op MM.(ik heb deze film wel bezit).

Over Ernest Claes.

Worden de vlaamse klassiekers nog gelezen ? Of zijn het gewoon grote namen die niets meer betekenen ?

Vlamingen zijn altijd een volk geweest dat zeer graag leest, en aan de uitleningen in de plaatselijke bibliotheek te zien (er is haast altijd een wachtlijst voor de 'grote' Vlaamse schrijvers) is dat nog steeds het geval.

En tot slot nog één tip: tracht eens een boek van Louis Paul Boon te pakken te krijgen. Deze Aalstenaar is enkele malen voorgedragen voor de Nobelprijs literatuur. Maar wie denkt dat een genomineerde schrijver geen zwaar seksueel getinte boek kon schrijven als soort van wraak op het Nobel-comité moet maar eens Mieke Maaike's Obscene Jeugd (1972) lezen. Om rooie wangen van te krijgen...

Toen Timmermans Pallieter schreef kwam hijzelf uit een duistere depressieve periode. Met Pallieter schreef hij alles van zich af. Het boek had onmiddellijk succes. In de harde oorlogsjaren was het voor velen een troost te lezen over een rasechte levensgenieter. Het boek bevat lange beschrijvingen van overdadige eetfestijnen en ongegeneerd plezier maken en feesten. Voor de getergde bevolking van Vlaanderen in de oorlogsjaren een mogelijkheid om even te ontsnappen aan de harde realiteit en weg te dromen.

Dit alles betekent uiteraard ook dat het boek vrijwel niet te verfilmen is. Verhavert heeft dan ook het scenario slechts vaag gebaseerd op het werk van Timmermans.

Echt gelukt is volgens mij de film niet. De Nederlander Brugman is absoluut miscast als Vlaamse levensgenieter. Alles wordt bovendien nogal anekdotisch in beeld gebracht. Dat werd gewerkt met een beperkt budget is ook erg duidelijk te zien.

Omdat Pallieter aan de wieg stond van zovele verfilmde Vlaamse streekromans toch nog een 2.5.

P.S. De Vlaamse klassiekers zijn zeker nog de moeite waard om te lezen. Streuvels, Timmermans en Claes vormen nog steeds hoogtepunten uit de Vlaamse litteratuur waar de huidige showbiz-schrijvers a la Brusselmans, Lanoit e.a. nog niet aan kunnen tippen. Enkele tips naast Pallieter: De pastoor van den bloeienden wijngaard, Minneke Poes, Leven en dood in den Ast, Floere het fluwijn, De witte... Allemaal vrij korte boekjes die je kan lezen in amper de tijd dat je een film bekijkt.

Mooie film over een levenslustige jongeman.

Met als rode draad in het verhaal de bedreiging van de moderne industrie op de natuur.

Maar de film is traag, wat niet zo verbazingwekkend is in de tijd waarin hij is gemaakt. Nu zijn we het allemaal anders gewend, en toen was het een succesvolle film in Vlaanderen. Toch nog eens leuk om terug te zien.

Een film met een heerlijk nostalgische sfeer over het Vlaamse platteland en de liefde van een levensgenieter voor de natuur.

De film bevat enkele fraaie beelden van de Nete en haar omringende weilanden en bossen.

Helaas is de film traag, en vooral de acteerprestaties en het taalgebruik zijn naar hedendaagse normen iets te stroef. Dat haalt de charme van de film voor mij gedeeltelijk naar beneden.

2,5*

Gematigde film met zijn ups en downs met als hoogtepunt de scène met de blinden die drie koningen zingen, fantastisch moment gewoon!

2

erg magertjes, 't verhaal is niet echt meer van deze tijd, maar ook op de acteerprestaties valt nogal wat op te merken, vooral de hoofdrol (Brugman) komt slecht voor de dag. 't verhaal werd ook niet goed gefilmd, springt zo'n beetje van de hak op de tak zonder geheel te vormen. Jan Decleir heeft maar een piepklein rolletje dus voor hem hoef je ook niet te kijken ... 2

Foto met originele poster:

http://beeldbank.nationaalarchief.nl/photo/large/1822/273376.jpg

Eddy Brugman vond ik goed spelen als de vrolijke Pallieter en het Vlaamse landschap is mooi in beeld gebracht, maar het hele verhaal kon ik niet en daardoor vond ik het in het begin wat moeilijk te volgen (bv. de vrouw onderwater). Maar op het dvd hoesje staat zo'n beetje alles wat er gebeurt in de film, dus veel verrassing was er niet meer. Gelukkig was er een voorwoord van de regisseur dat het verhaal blijkbaar ging over mens tegen de technologie. Het begin en einde vond ik wat minder. Al met al niet slecht en wat aan de korte kant vond ik. Verder viel me op dat Jan Decleir een Duitser speelt en Bert André (buurman Neuteboom) zag ik ook nog.

De stijl van Felix Timmermans wordt gerekend als het vitalisme. Zijn boek heeft zeker vitalistische trekken, het is namelijk zo dat men zijn boek de pallieter als synoniem gebruikt als levenslustige kerel, in de Grote van Dale. Meestal wel in België, maar voor de taalfanaten zal dit ook wel zo zijn.

Heb nu pas de film voor het eerst gezien en zelfs door een bril van 1976 valt er niets aan te beleven.

Het is een complete karikatuur en van pallieterigheid is niets te bespeuren.

Het verhaaltje is aaneengeflanst.

De klank is slecht. De taal artificieel.

Alleen Pallieter's kanonschot kon me even doen glimlachten.

Matige film en het boeide mij niet zo. Het boek zal wel beter zijn. Jan Decleir komt er maar 2 minuten in voor. Soms begreep ik het Vlaams niet zo goed alhoewel ik Vlaming ben, spijtig geen ondertitels. Misschien kwam het door de klank zoals de gebruiker Movsin aanhaalde. Een paar mooie bijrollen van Jan Decleir, Gaston Berghmans en Manu Verreth. Het grappigste was de scène met die 3 blote vrouwen.

Topfilms in Vlaanderen, het is niet echt een combinatie die altijd samen valt. Ons land is te klein en door een kleiner budget en het probleem dat er steeds gevist wordt in dezelfde vijver van acteurs, krijg je veel films die wel leuk zijn om als Vlaming te zien, maar ondertussen al gedateerd zijn.

Deze Pallieter valt onder de reeks boekverfilmingen van Vlaamse klassiekers waardoor je regelmatig met een bokrijkgevoel zit. Het boerengenre is een typisch Vlaams filmgenre met veel g***verdommes erin.

Pallieter is wel een leuk verhaal, dankzij het boek. En dat helpt de film gelukkig een groot deel. En in tegenstelling tot een Conscience krijg je een meer levendig verhaal dan een chauvinistisch epos. Op zich zijn deze films toch nog goed om de vergeten Vlaamse schrijvers nog eens in de kijker te zetten. Al weet ik niet of die schrijvers met vele verfilmingen blij zijn.

Pallieter is een aangename film en één van de betere boerenfilms uit die tijd. Misschien een probleem voor de Nederlanders vanwege het dialect, maar daardoor net dichter bij de Vlamingen. Beetje historisch verhaal trouwens van een jongeman die wil genieten van vrijheid en zelfstandigheid, wat in die tijd niet evident was.

helemaal mee eens

Nu op Nostalgie Net TV te zien.

Om 04:30 uur vannacht volgt de herhaling.

Weer op NostalgieNet te zien vandaag > 20:30 uur en 0:30 uur

Recent nog bij ONS maar ook - en ondertiteld - op YouTube.

Pallieter - Full Movie - YouTube

2 sterren omdat hij deels in ons dorp opgenomen is en veel dorpsgenoten een figurantenrolletje mochten spelen . De film zelf had voor mij niet veel om het lijf , maar blijft een nostalgisch gevoel oproepen .

Hele leuke (fijne) Vlaamse film. Tuurlijk is de norm om op dit soort films lacherig neer te kijken. Geef toe acteren etc is niet altijd best, maar geef mij de keuze een blockbuster die iedereen zogenaamd gezien moet hebben (Neem bv nieuwe Starwars films) of deze zwaar gedateerde film, dan Pallieter.

Ik vind dit amusant.

Eén van mijn lievelingsboeken, inderdaad niet meer van deze tijd, net zoals de koningsdrama's van Shakespeare en de hellevaart van Dante en de slagvelden van Remarque niet meer van deze tijd zijn – merkwaardig dat mensen die boeken nog steeds lezen. Het opgaan in de natuur, het trage levenstempo, de innerlijke verstildheid, misschien zijn dat dan toch dingen die ergens weerklank vinden. Natuurlijk ziet Eddy Brugman er anders uit dan de Pallieter in mijn hoofd (in ieder geval aanzienlijk slanker dan de Bourgondische levensgenieter uit mijn verbeelding), maar op zich is hij eigenlijk helemaal geen verkeerde keus, en Marieke en Charlot zijn eveneens uitstekend gecast. Het overige acteerwerk en de "niet-ambiënte" klank van de dialogen passen helemaal in de stijl van de jaren 70 maar storen niet, en dankzij de levenslust, de oneerbiedigheid en de vrolijkheid van het verhaal (zoals ook in het boek), de ruimtelijkheid van het landschap en de warme kleuren van het camerawerk (zeker in de fraai gerestaureerde DVD-versie) brengen deze film voor mij op treffende wijze tot leven.

        Een persoonlijke noot hier is dat de pastoor wordt gespeeld door Joris Diels (1903-1992), een Vlaams acteur en regisseur die vanaf 1955 werkzaam was bij de Haagse Comedie als regisseur en artistiek leider. In de jaren 70 heb ik hem éénmaal mogen ontmoeten in zijn woonhuis in Scheveningen, een innemende en inspirerende man die als geen ander kon vertellen over wat hem bewoog. Mooi om hem hier nog eens te zien, bijna een aandenken aan die ene avond van meer dan 40 jaar geleden.

Roger_Thornhill

Je recensie was voor mij aanleiding om eens te gaan neuzen in mijn boekenkast, en met name de plank waarop een aardig aantal Ernest Claes werken gebroederlijk tegen die van Timmermans en Boon leunen.

Dat ik Pallieter niet gelezen had wist ik wel, maar ontdekte het verhaal wel in een Timmermans omnibus.

Wat een prachtig taalgebruik had die man toch.

Ik hoop ooit de tijd te vinden mij er eens echt in te verdiepen.

Wellicht spreekt de film mij dan bij een hernieuwde kijkbeurt meer aan dan voorheen.

Gaat hopelijk de moeite waard zijn! Twee andere tips: zijn sombere verhalenbundel Schemeringen van de dood en zijn biografische roman over Brueghel.

Verhavert doet Timmermans

Van de vele boekverfilmingen die Roland Verhavert heeft verfilmd, was Pallieter de enige waar ik een beetje voorkennis over had. Ik heb het gelijknamige boek van Felix Timmermans weliswaar niet gelezen, maar ik denk dat iedereen al wel van het stuk heeft gehoord waar het titelpersonage zijn naam al plassend in de sneeuw schrijft. Verhavert was tot vandaag de dag een enorm stabiele regisseur met 4x 3.5* en de oplettende lezer heeft al door dat deze zin voor een stuk in de verleden tijd is geschreven. Jammer genoeg niet in de goede richting, want Pallieter is het zwakste dat ik tot nu toe van de Vlaamse regisseur heb gezien.

Als je je wat inleest over de verfilming van het boek, dan krijg je eigenlijk continu te horen wat voor moeilijk boek het is om te verfilmen. Hoewel Verhavert blijkbaar niet vies is van een uitdaging, mispakt hij zich hier wel een beetje. Geen idee dus of het boek hetzelfde pad volgt, maar dit voelt vooral toch net te hard als een aaneenschakeling van korte fragmentjes. Het begint nochtans erg veelbelovend met de vrouw van Pallieter die zelfmoord pleegt en Pallieter die stoïcijns achterblijft en ook zijn ontdooiing heeft op papier potentie. Het probleem is echter dat het niet als één groot verhaal aanvoelt. Op het eerste zicht belangrijke gebeurtenissen hebben absoluut geen gevolg (de woonplaats van Fransoo die bedreigd wordt door modernisatie bijvoorbeeld, al is het gebruik van "het kanon" nog wel een leuk momentje) en het ontbreekt de film ook aan enige climax. Pallieter dartelt door het leven en hoewel hij met een paar kleine tegenslagen te maken krijgt (het visioen in het vliegtuig), lijkt het voor zijn verdere leven allemaal maar weinig uit te maken.

En zo kabbelt de film maar voort en toch heeft dat ook wel ergens zijn charme. Met uitzondering van het begin is er geen spatje drama te bekennen en krijg je vooral veel vrolijke momenten voorgeschoteld. Een trouwfeest waar de zatte nonkel op tafel springt en een liedje begint te zingen (aanrader is trouwens de korte VRT reportage die als extra op de DVD staat waarin je voor een stuk ziet hoe Verhavert die scène inblikt) en veel eten en drinken. Hugo Claus (die het scenario schreef) en Verhavert besloten echter geen vrolijke dikkerd te casten voor de titelrol maar zochten iemand die de getroubleerde en de vrolijke kant van het titelpersonage kon neerzetten. Ze kwamen bij de van Antwerpen naar Nederland verkaste Eddie Brugman en die doet het vrij goed. Vlotte chemie met de Nederlandse Jacqueline Rommerts en verder nog fijne bijrollen van Jan Decleir (als een soort van Duitse zigeuner) en Robbe De Hert. Ik begin ook meer en meer Herbert Flack te waarderen eigenlijk, dit soort hautaine rollen gaat hem ook goed af.

Toch een tikkeltje minder dan zijn ander werk. De Loteling blijft tot nu toe gevoelsmatig zijn beste werk, maar het ligt allemaal wel dicht bij elkaar. Ik heb nog 3 films van Verhavert liggen waarbij ik de hoogste verwachtingen bij Meeuwen Sterven in de Haven heb. Blijft toch wel een fijne regisseur eigenlijk, jammer dat hij vandaag de dag compleet lijkt te zijn vergeten maar gelukkig is er veel van zijn oeuvre op DVD verschenen.

3*

Nu die Vlaamse (boeren)klassiekers op Netflix gezet worden, neem ik me voor deze stuk voor stuk te bekijken. Een groot aantal zag ik lang geleden wel eens op VHS. Ik vraag me ook af of er wel een markt is op Netflix hiervoor. Niet vanuit het buitenland denk ik, maar ook de jeugd zit hier wellicht niet op te wachten.

Meestal stoor ik me niet aan het theatrale plechtstatige Nederlands met hier en daar een vloek, maar kon het me minder bekoren. Misschien ook omdat het verhaal me minder aansprak. Verfilmd boek van Felix Timmermans, daarom niet slecht gedaan, maar het deed me weinig. Plot handelend over een man die na een tragedie van de stad naar het platteland trekt en daar ook ondervindt dat de rijke adel de lakens uitdeelt. We spreken vermoedelijk eind 19e begin 20e eeuw. Alleen is Pallieter, wat een soort geuzennaam is, niet onder de indruk.

Na de schermutselingen met de rijken is er ook plaats voor innig geluk met zijn Marieke. Beetje braafjes allemaal. Het miste wat pit voor me. Al bij al degelijk, maar iets te matig.