Les Nouveaux Riches (1938)

Er bestaan er veel van : toneelverfilmingen uit de jaren 30 met Simon en Raimu...de enige kwaliteit ervan was doorgaans hun aanwezigheid, zo ook hier weer helaas. Regisseur Berthomieu was gespecialiseerd in dit soort klusjes, het genre was bij het publiek toen erg populair- net als de protagonisten- en men wilde juist de theaterkaskrakers zo getrouw als mogelijk terugzien op doek. Berthomieu gaf ze hun zin.

De theaterkomedie is net als de schrijvers ervan totaal vergeten, met de film is het afgaande op het aantal stemmen op IMDB niet veel beter gesteld, wacht ook nog op een DVD release. Inhoudelijk op en top jaren 30: het gegeven van 2 paupers die dankzij de lotto miljonair zijn geworden, en daar natuurlijk niet mee om kunnen gaan. The good and the bad ( allebei ugly ...), de eerste is Raimu, de tweede Simon. We dienen wel te beklemtonen dat Raimu hier toch wel duidelijk de voornaamste protagonist is, Simon komt op het tweede plan als eerder een soort kwaad geweten van de held. Beginnen we ook mee als Simon die zich ontpopt heeft tot woekerkapitalist uit rancune zijn ouwe chef op de fabriek ruïneert via speculaties. De brave Raimu ontfermt zich over de failliete stakker- vertolkt door de toendertijd gekende komiek Joffre- door diens enige overgebleven eigendom, een chateau, te kopen bij de veiling en de ouwe er als gast in te laten wonen.

Raimu echter ontdekt dat het leven van een rijke ook niet over rozen gaat, permanent lastig gevallen als hij wordt door golddiggers- onder wie de toendertijd gekende Stockfeld als aspirant actrice- en de machinaties van de kwaadaardige Simon. Bovendien : "rijken zijn ongelukkig, omdat ze niets te doen hebben ", zo maakt Raimu de gezellige moraal van deze reactionaire film duidelijk, die uiteraard- het is een komedie- besluit met algehele verzoening, inkeer bij Simon en een huwelijk tussen diens dochter en die van Joffre.

Visueel natuurlijk weinig om aan te bevelen, al zit er zowaar footage in van een F1 race met bijbehorende koddige sigarendoosjes die toen voor racewagens doorgingen. Voor het genre echter al veel. Niet echt grappig ook, weinig kluchtigheid weliswaar- geleverd door Raimu's Provencaalse buddy, de dwerg Maupi- maar de taalgrapjes zijn niet meteen om over naar huis te schrijven. Raimu die denkt dat je de naam van raceknol Tite Live moet uitspreken als Taajt Laajf omdat Live zoals gekend Engels is, was dan nog het grappigst . Kun je nagaan.

Kortom: museumstuk, aanbevolen slechts voor de diehard Raimu/ Simon fans.