La Fille de Feu (1958)

Er bestaan er aardig wat van : films van Alfred Rode die hij maakte met Claudine Dupuis als protagoniste...dat is niet toevallig, want die 2 waren getrouwd. Zoals gekend zijn relaties en werk een ongelukkige combi doorgaans, het oeuvre van deze artiest en zijn muze is bepaald geen uitzondering op die regel. Ook dit is weer een authentieke C prul, hooguit lachwekkend slecht en dan nog bij vlagen als het meezit.

Dit proto- exploitation vehikel dat assistentie kreeg van auteur Max Pecas werd niet gehinderd door budget en daarmee verbonden production values, en al evenmin door goede ideeen of uitwerking. We zijn zgn. in de tropen, meer bepaald in de " zuidelijke indische oceaan " , zij het niet Kerguelen blijkbaar. We krijgen te horen dat dit- haha- allemaal geinspireerd is door ware gebeurtenissen, al lijkt het misschien ietwat onwaarschijnlijk dat een onbewoond eiland plots wordt aangedaan door een jacht dat hooguit kan dienen om te cruisen op de mediterranee tijdens de zomer, zoals later in de film gebeurt ! Het eiland wordt niet met name genoemd, in feite echter werd alles opgenomen in...een studio in de Provence. En dat is te zien ook, maar draagt misschien bij aan het camp appeal.

Dat dit sowieso al heeft dankzij de extreem onhandige en inepte knulligheid van zowel visuals, narratieve inhoud als vormgeving door de cast. We hebben een soort mix van Tarzan, the blue lagoon, treasure island en the bounty, in beeld gebracht als een goedkope commercial.

Het verhaal is uiteraard simpel: een antiek- ook voor 1940 waarin het begin zgn. speelt- schip wordt getroffen door een orkaan, toevalligerwijs overleven alleen professor Souplex, zijn dochter Dupuis en hun assistent/ Tarzan Crisa deze beproeving waarna ze aanspoelen op een tropisch paradijs. U leest het goed : de 34 jarige en geen dag jonger uitziende Dupuis moet hier een kind voorstellen, maagdelijk zelfs , waardoor ze eerder overkomt als ernstig mentaal geretardeerd !

Na het Robinsonade gegeven te hebben uitgewerkt op voorspelbare wijze met Crisa in Tarzan lendendoek en Dupuis in een soort polynesische dracht gehuld, is de professor zo vriendelijk om af te peigeren waarna niets het paradijselijke geluk van de 2 onvermijdelijke gelieven nog in de weg staat...

Maar zoals gekend is een paradijs niet compleet zonder slangen, en halverwege de film wordt het eiland bezocht ( let wel : nadat zgn, jaren zijn verstreken en op een eiland dat in al die jaren nooit bezocht is...) door een weinig oceaanproof aandoend jacht, dat blijkt te dienen als smokkelschip ( met blijkbaar een actieradius van duidenden zeemijlen en voorzien van afdoende proviand daartoe...) . De crew bestaat uit Bassie en Adriaan achtige bandieten, die gelukkig een exotische verrassing hebben meegenomen : Yoko Tani nog wel. Helaas : die heeft verder weinig te doen.

Wat volgt is een intrige uit het Z exotische avonturen flick boekje.

Ik zei hierboven dat de prent niet werd gehinderd door budget, maar dat klopt niet geheel in dier voege dat de film zowaar in kleur is, en wel authentieke vintage zuurstokkleuren die het geheel nog campier maken dan het al is. De proto exploitation moet dus door Dupuis geleverd worden, maar ze beperkt zich tot 1 naaktscène in longshot tijdens het badderen en dat is het wel zo'n beetje. Ook op dat gebied is deze prent een totale miskleun. Grappig tenslotte de semi- Hawaiiaanse score voor een film die toch in de Indische oceaan zou spelen.

Maar wie weet kunnen vintage camp buffs hier nog wel poëzie in ontdekken, velen hier moeten dit trouwens gezien hebben onder de nergens op slaande titel "een vurige feeks " en later op het nachtfernsehen. Waarom stemmen jullie dan niet ? Hij kan in de herkansing worden bekeken via de DVD , die uiteraard later is voorzien van subs.