Café de Paris (1938)

Er bestaan er 2 van : films van Lacombe en Mirande waarin een whodunnit zich vermomt als sterretjesrevue dan wel omgekeerd...de tweede was het reeds besproken DLF, dat schijnbaar werd gemaakt omdat deze een groot succes was. Bovendien een voorbeeld van het onnut van snel inspelen op kassuccesen : deze is vermakelijker en ook evenwichtiger opgebouwd, zit beter in elkaar dan het volgende rommeltje. Het schijnt overigens dat Lacombe practisch de hele regie verzorgde.

Er moet hier eerst een misverstand worden opgehelderd uit de synopsis : de vermoorde- ene Lambert- is GEEN zanger- stel je voor- maar wel een "chanteur " in de andere betekenis van het woord ! Hij sneeft na een half uur, met een mes in zijn donder. Dat kreeg hij erin gedouwd toen- uiteraard- het licht uitging en de muziek weg viel.

Het eerste halfuur is in oldschool mystery stijl een introductie van alle verdachten, hier een stuk vlotter en handiger gedaan dan in DLF. Genreconform is natuurlijk practisch iedereen verdacht en zijn alle verdachten galbakken. Onder hen onder andere een wapenhandelaar, een gedegenereerde markies, een snolletje/ maitresse van de overledene, Pierre Brasseur al ex- schoonzoon van het slachtoffer en vooral Jules Berry- ook in DLF- als minnaar van Lamberts echtgenote Korène, die met hem ook de hoofdverdachte is, zeker omdat ze als enige het eponieme café- eigenlijk club- heeft verlaten waar de film zich practisch integraal afspeelt tijdens oud en nieuw.

Deze 2 hoofdverdachten krijgen dan ook de main focus, opnieuw een verbetering tov. de copie van een jaar later. Al moet dat conform de whodunnitregels wel betekenen dat beide hoofdverdachten het nooit gedaan kunnen hebben, zou je zeggen...of dat ook zo is moet u zelf zien, ik kan wel verklappen dat de uitkomst moeilijk te raden is, al zijn er 2 bescheiden clues aan de film toegevoegd die je op het juiste spoor kunnen zetten.

Zoals gebruikelijk in die tijd is het geheel nogal luchtig van toon, net als DLF wederom, met duidelijke satire : het is niet het gewone werkvolk dat zich ter plaatse heeft verzameld, en we hebben dan ook een soort front populaire light variant met bashing van de gedegenereerde upper classes, maar ook van de flikken die er weer geen hol van bakken. Baumer hier wederom de flic van dienst, was al aanwezig op de plaats delict omdat hij een verdieping hoger een snolletje afwerkte ! Let u ook op de duidelijk gay OVJ...tenslotte dient de kleine grote Carette gememoreerd te worden, uw misdaadverslaggever ter plaatse die een niet onbelangrijke rol speelt op het eind ( ook hij in DLF te zien trouwens ).

Vooral geschikt voor liefhebbers van oldschool luchtige whodunnits, met dit keer eens een andere locatie dan een kasteel en/ of of herenhuis. Wel is de introductie een stuk beter en vermakelijker dan de uiteindelijke afwikkeling, die toch weer een rondje langs de gebruikelijke verdachten en niet meer is.

Wie heeft dit gezien, en waar is jullie stem ?