De Vliegenierster van Kazbek (2010)

Zo ook hier. Kazbek is een verzameling van interessante gedachten en mooie momenten, maar tegelijkertijd ook een potpourri van onafgemaakte verhalen, een enigszins rammelend scenario met als hoogtepunt de tenenkrommende dialogen (foei meneer Japin!).

Jammer, want heb erg genoten van Magonia.

Niet best dit. Kan me niet herrineren dat een film zo snel mij van haar gebreken wist te overtuigen. Bij deze film was het al 't openingsshot waarbij de camera door bergen vliegt. Ik was oprecht in de overtuiging dat we met een animatiefilm te maken hadden totdat de camera closer sneed naar écht mensen. De hoofdrolspeelster speelt goed maar dat wist het ronduit belabberde script niet te redden. Van bizarre verbazing tot melige lachbui; De Vliegenierster van Kazbek is een slechte film.

Deze film probeerde het drama gedeelte af te wisselen met wat luchtige momenten om een klein beetje in te spelen op de rijke fantasie van de hoofdrolspeelster, maar faalt in zowel het drama als in het fantasie/luchtige gedeelte.

De personages zijn erg standaard, zwart wit, en vlak neer gezet en zorgen daardoor ook niet echt voor medeleven.

Het enige pluspunt was de redelijke hoofdrolspeelster, die haar karakter een beetje kleur kon geven en de zeer korte rol van Jack Wouterse die ik persoonlijk toch wel een goed nederlands acteur vind, afgezien van dit kon ik zeer weinig positieve punten vinden.

Het einde leek nog een beetje de goede en spannendere kant op te gaan maar speelde zelfs daar niet veel verder op in, en zoals eerder al gezegd, wat een korte en simpele dialogen zeg!

Voor de hoofdrolspeelster en Jack Wouterse 1,5 sterren wat tevens ook voor de moeite is

Nederlandse films lijden vaak onder een soort stigma - we kunnen onze eigen films om de een of andere reden niet goed vinden, lijkt het wel. En dan zeker als de film in kwestie wat 'anders' is, valt het vaak niet mee. Maar, er is een heleboel positiefs te melden over deze film.

Laten we maar eens beginnen met de Russenoorlog, een weinig bekend stukje van onze geschiedenis. Toch vreemd - je zou denken dat het verhaal van de Georgiers en Duitsers die ver na 5 mei nog doorvochten op Texel wat bekender zou zijn. Staat vanzelf een stukje over op Wikipedia, en leuk om daar door deze film op gewezen te worden.

Het verhaal is misschien wat onhandig opgehangen aan de dromerige, zweverige Marie die als een ongebonden sprookjesprinses door het verhaal heen dwaalt. Het levert aan de ene kant wel leuke beelden op, maar het schept ook een afstand tussen de gebeurtenissen en de kijker. Die dromerige afstandelijkheid is ook denk ik wel een van de voornaamste kritiekpunten, de scherpte mist wat teveel in het verhaal. Als ik als voorbeeld maar noem de manier waarop de stand van zaken van de opstand aan de duitse commandant wordt doorgegeven - ik kan me toch niet voorstellen dat dat zo emotieloos gegaan kan zijn.

Het verloop van het verhaal lijkt sowieso al wat weinig aandacht te krijgen - het komt nogal over alsof na een uur film plotseling het einde in zicht kwam, en de rest maar wat afgeraffeld is.

Maar met al dat gezeur, blijft het wel een leuke aparte film. Sterke punten zijn zeker het frisse gezicht en spel van Madelief Blanken en de Georgiers, en zeker ook de opvallend mooie beelden - en niet alleen van Texel, er is hier echt iemand met een goed oog bezig. En ook leuk zijn de surrealistische scenes van de filmvoorstelling, en de film zelf - de vliegenierster van Kazbek, met een vriendelijk lachend schaap als copiloot. Alleen om die twee scenes al zou deze film verplicht kijkvoer moeten zijn voor elke filmliefhebber.

Met trouwens ook nog een mooi klein rolletje van John Leddy - nooit mijn favoriete acteur geweest, maar leuk om 'm hier te zien - en ook een goed voorbeeld van dat je je niet altijd door je verwachtingen moet laten leiden.

In basis is het een hele mooie film, met hele mooie beelden ook. Maar het grootste probleem is toch het verhaal dat niet echt van de grond komt. Er komen te veel gedachten en sferen naar boven die te veel afleiden. Waar gaat het nou over? Het is oorlog. Er is verzet. Wat is nou de rol van Marie hierin? Het is dromerig en sprookjesachtig. Maar er zit ook een keiharde werkelijkheid in. Wie zijn de verraders? Wie zijn de helden?

En tenslotte is de cast van Madelief Blanken niet echt gelukkig. Het is niet die charismatische persoonlijkheid die deze film nodig zou moeten hebben om meer te overtuigen. En ook het gegeven van Georgische opstandelingen die gedwongen worden om met de Duitsers mee te vechten, leeft niet echt hier. Dus zullen ze ook niet zo snel als helden gezien worden.

Wat had ik graag van deze film willen houden. Magonia, de vorige film van Smits en Japin, vind ik erg goed. Het doet me een beetje pijn dat de algemene teneur hier aardig klopt. De Vliegenierster van Kazbek is helaas niet gelukt.

Er zit nota bene zelfs een haast briljante scene in. Het moment dat de Georgische militairen naar een stuk film uit hun vaderland kijken en zelf de dialoog en de geluiden erbij maken is echt prachtig. Zo goed had het kunnen zijn, maar vooral richting het einde raakt de film zichzelf volledig kwijt. De film slibt volledig dicht, mist de openheid van Magonia en is overdadig en vol. Met een heleboel vlinderkitsch. Geen film die echt magisch realistisch is, maar een die het vooral heel hard wil zijn. En dat doet deze film de das om.

2.0*

Aangetrokken door de titelrol van Anamaria Marinca voel ik mij redelijk bekocht, want de Roemeense actrice komt alleen voor als hoofdrolspeelster in de film in-de-film en dat is niet veel meer dan een cameo. Ook de rest van het verhaal spreekt mij niet aan. Het is een halfslachtige poging om de bloedige Georgische opstand tegen de Duitsers op Texel in een romantisch kader te plaatsen. Bijzonder matig.