Johnny Hoes: Och Was Ik Maar... (2008)

Goede documentaire. Hoes had zijn grootste successen met levensliedjes, caranavalsplaatjes en niet te vergeten een heleboel schunnige liedjes in de jaren '50, '60 en '70. Eind jaren '70, begin jaren '80 was zijn bedrijf ook de motor achter de golf Nederlandstalige pop uit die tijd (Doe Maar, Normaal, Toontje Lager, Frank Boeijen èn De Dijk zaten bij Hoes). Nu is het 25 jaar later en de gouden tijden zijn voorbij, de laatst overgebleven ster is Eddy Wally, wiens zelfgecreeërde wereld zorgvuldig in ere wordt gehouden en voor wie Johnny's zoon nog met enige regelmaat een liedje uit zijn mouw schudt, waar Wally dan met een geduldige technicus een plaatje van mag maken (Shanghai, amai, amai, nog nooit in mijn leven zag ik zoveel Chinezen....).

De twee kanten aan Hoes en zijn bedrijf komen duidelijk naar voren. Enerzijds een soort provinciaal familiebedrijf, waar meer kon dan bij grote platenmaatschappijen. Aan de andere kant een keihard bedrijf met beduimelde contractjes op een A4'tje wat stiekem een bikkelhard wurgcontract bleek te zijn voor de artiest. Aan de ene kant het uitgedragen familiegevoel, aan de andere kant een familie vol conflicten en met eindeloze rechtszaken van kleinkinderen die willen cashen voor het bedrijf nog minder waard is.

Ergens in de documentaire geeft kleinzoon Johnny toe dat er in de muziek niet veel meer wordt verdiend en dat er inmiddels aardig wat andere bezigheden zijn, maar dat het bedrijf voor Senior overeind wordt gehouden, om 'm in leven te houden.

3.5*

Sterke documentaire van Hans Heijnen, die al flink wat jaren meedraait in documentaireland, over de muzieklegende die zijn laatste successen in de jaren ‘80 boekte maar wiens droom nog steeds zorgvuldig in stand wordt gehouden door zijn zonen.

De laatste jaren van Johnny Hoes en zijn Telstar-label dat sinds begin jaren zestig de Nederlandse muziekmarkt voorzag van smartlappen, levensliederen, carnavalshits en pikante plaatjes: De Heikrekels, Zangeres Zonder Naam, Duo Onbekend, Henk Wijngaard, De Slijpers en heel veel meer en via sublabels Sky en Killroy ook cashten met de Nederlandse golf begin jaren tachtig (Doe Maar, Toontje Lager, Frank Boeijen, Normaal, Herman Brood...)

Een gezellig familiebedrijf met eigen studio's, platenperserij, vrachtwagens en wurgcontracten.

Inmiddels staat de firma grotendeels leeg en wordt belaagd door de inhalige kleinkinderen van Hoes, z'n twee dochters en z'n vrouw zijn overleden, de enige artiest die nog wel eens binnenloopt is de krankjoreme Eddy Wally en dan krijgt Hoes het op z'n 90-ste ook nog eens aan z'n prostaat.

Hoes krijgt het één keer duidelijk te kwaad en het heeft allemaal ook wel iets van een smartlap ... de ondergang van Hoes' Telstar-imperium.

Grappigste moment als Telstar de mastertapes herovert op de kleinkinderen en er loodzware verhuisdozen vol mastertapes het pand in worden gedragen: "en dan zeggen ze dat we producenten van lichte muziek zijn".