De Verjaring (1980)

Zware kost die Kees Brusse ons heeft nagelaten, dit drama over het verzet en de naweeën daarvan, op muziek van Gustav Mahler. Ik wist niet eens van het bestaan van deze (tv)film af, maar filmvriend Lakte zette me op het spoor. Kees Brusse speelt een man die in het laatste jaar van de oorlog een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt waarvan hij zich nooit meer heeft hersteld. Als na 35 jaar oorlogsmisdaden dreigen te verjaren, wil hij het recht in eigen hand nemen.

De film heeft een lange aanloop naar het dramatische hoogtepunt, te lang zouden we nu zeggen, temeer omdat daarin eigenlijk niet zoveel gebeurd. De leden van de voormalige verzetsgroep komen bijeen voor een maandelijkse jammsessie, kampen allemaal met hun spoken uit het verleden. De man probeert de moeizame relatie met zijn vrouw (mooie rol van Dora van der Groen) te verbeteren en wordt door zijn bedrijf ontslagen omdat hij niet meer meekan.

Dat laatste is wel veelzeggend. Er werden in de jaren tachtig duizenden werknemers door de werkgevers met een WAO-uitkering afgescheept. Dus op kosten van de gemeenschap. Dan waren zij er lekker vanaf. Ongeveer een miljoen zijn zo in de WAO terechtgekomen. Wat ze vervolgens aan moesten met hun leven moesten ze zelf maar uitzoeken. Is zeker iedereen vergeten hè? Nou ik niet. Maar het historisch besef van de meeste mensen is nogal oppervlakkig. Ik hoor het Lubbers nog zeggen: dat miljoen zullen we niet halen. Wel dus.

Zo bezien is deze film wel een mooi en interessant tijdsbeeld. Daarom kijken we natuurlijk ook nog naar zo'n film, want qua vorm, maar ook qua inhoud lijdt ook deze film wel aan wat verjaring. Het slot is wel voorspelbaar voor wie goed oplet. Jammer is wel dat de echte (psychologische) confrontatie tussen dader en slachtoffer niet plaatsvindt. Daarom is wat er wel gebeurt voor de kijker niet meer zo interessant. De man wil wraak ja, maar ook antwoorden. Die komen niet. Maar dat Kees Brusse een begenadigd acteur was, is duidelijk.

Ben het helemaal met Fransman eens! Maar vond de film persoonlijk wat aan de trage kant en de aanloop is inderdaad aan de lang kant, veel te lang. Kees Brusse speelt uiteraard weer fantastisch! Dora van der Groen speelt ook erg goed als de vrouw van Kees Brusse.

De film doet een beetje denken aan Paul Verhoeven's Voorbij, Voorbij (1979).

De film krijgt van mij 3 sterren.