Neji-Shiki (1998)

Even los van alles. Ishii was dik in de 70 toen hij deze film maakte. Ik kan er mij absoluut niks bij voorstellen.

De film begint met een woordje van John Woo:

Geen idee wat soort bonen Woo toen op had maar zijn films zijn in geen lichtjaren te vergelijken met het werk van Ishii.

De film zelf ... begint erg weird met rare kronkelende mensen als een soort van hel op aarde. Daarna schakelt hij snel een aantal versnellingen terug en komt er langzaam een verhaaltje op gang.

Beetje zwartkomisch, soms echt wat raar, bij momenten nogal pervers. Visueel ook wel aardig en nog erg gestileerd. En dan glijdt de film weer langzaamaan naar de waanzin toe. Het laatste half uur is amper serieus uit te leggen, maar Asano eindigt met een kraantje in z'n arm. Zien om te geloven.

Het is ook echt zo'n film voor de nog jonge Asano. Een regisseur die een paar draadjes losheeft en aardig introvert hoofdpersonage nodig had. Dan weet je het wel.

Op bepaalde momenten echt geweldig leuk en bevreemdend, maar over het algemeen iets te goedkoop en soms zelfs sleasy. Het zal je opa maar zijn.

3.5*

Uiterst bizar werkje. Ik kon het absoluut smaken, maar zou het maar aan weinig mensen aanraden, daar is de film echt té raar voor. Dan doel ik niet eens enkel op de gebeurtenissen zelf, maar ook de opbouw is nogal vreemd. Begint (en eindigt) met een soort weirde performance art vol schreeuwende, spartelende en kermende mensen. Zet meteen lekker de toon. Vervolgens neemt de film wat gas terug en lijkt zich een soort relatiedrama te ontwikkelen, maar daar wijkt Ishii al redelijk snel vanaf. Opmerkelijk zijn vooral een aantal volstrekt groteske en over the top momenten die echt volledig uit de lucht komen vallen, zoals het onder pissen van die zuster. Best komisch en zo blijft het allemaal vrij onvoorspelbaar. Later in de film nog meer van dat soort dubieuze 'erotische' momenten.

Laatste pakweg 20 minuten wordt het narratief compleet losgelaten en ontaard de film in een bevreemdende koortsdroom. Vage filtertjes, een industriële soundtrack, vreemde Lynchiaanse taferelen en een slotscene die totaal ongrijpbaar is. Zien om te geloven inderdaad.

Het middenstuk duurt net wat te lang en bevat een paar mindere scenes, maar op zijn hoogtepunten is de film gewoon briljant. Dikke 4* met kans op verhoging.