La Tradition de Minuit (1939)

Er bestaan er veel van : films waarin Romance en Flamant samen zijn te zien...niet toevallig want de 2 waren immers echte gelieven en getrouwd. Het gekendste voorbeeld van hun samenwerkingen is waarschijnlijk venus aveugle, dit is wat andere koek. Film gebaseerd op een scenario naar een roman van Mac Orlan, die jullie ook kennen als auteur van quai des brumes. Dat moet dus betekenen dat we hier worden getracteerd op poëtisch realisme, niet ? Nou neen, niet echt. Zeker : als eerbetoon hebben we een sequentie in le havre en we zien de havenkant, maar dat is studiowerk net als de hele productie die verder weinig tot niets van de PR stijl heeft, behalve het slot misschien.

Wat is dit dan wel ? Nou...een soort potpourri. We beginnen met een jullie vertrouwde zingende Romance- later nog een keer- die wordt weggeroepen voor een vreemd telefoontje. Niet allen zij : ook Flamant, Dalio ( die jullie ook kennen uit la grande illusion...), Larquey en slager Brochard. Het lijkt dat we ons dan kunnen gaan opmaken voor een ouwerwets Agatha Christie mystery/ whodunnitje als degene die de 5 bijeen zou hebben geroepen in een guinguette, vermoord wordt aangetroffen.

Dat hele whodunnit gebeuren echter verdwijnt weliswaar niet geheel naar de achtergrond, maar de film wordt wel overwegend een relatiedrama als Romance en Flamant- verrassend- een eh..romance ontwikkelen en snel daarna huwen. Flamant stelt zich trouwens voor als...flic, maar Romance ontdekt al snel dat het met deze flic heel merkwaardig gesteld is, en zijn banden met de onderwereld zelfs voor iemand met die professie wel erg innig.

Zo raken we op soapterrein verzeild, minder hysterisch dan venus aveugle natuurlijk maar alleen al door de 2 protagonisten moet je er toch steeds aan denken. Slot wijkt overigens totaal af en is geen comedie, nadat de film het laatste half uur meer een policier is geworden eindigen we dan toch met een vleug poëtisch realisme met daarbij behorend dik aangezette tragiek en fatalisme.

Te weinig allemaal om aan de poëtisch realisme buffs meteen te bevelen, terwijl dit inhoudelijk toch gemakkelijk geheel in die traditie had kunnen passen, en ook visueel. De brave non- auteur Richebé dacht er helaas anders over en het resultaat is hoewel niet slecht een wat zouteloze hybride.

n.b.: ben ik de enige die op de poster eerder Michèle Morgan meent te herkennen en niet Romance ? Dus misschien werd dit gemarket als poëtisch realisme, toen al...

n.b. 2 : deze film duurt dik HONDERD minuten.