Sal Santen Rebel (1982)

Mooi en integer portet van Sal Santen. Een man die te veel heeft meegemaakt in het leven. Je ziet een gebroken man, die nog steeds niet over de breuk van twintig jaar eerder heen is. Hij komt over als een sympathieke, uiterst kwetsbare man. Hij klapt een aantal malen bijna dicht, maar weet dan toch nog een antwoord te formuleren.
Ik zat aan de buis gekluisterd.
Het zich terugtrekken uit de actieve beweging was bittere noodzaak. Het schrijverschap een veilige toevlucht.
Heel veel komen we niet te weten van de Vierde Internationale. Heel kort wordt de geschiedenis van de betrokkenheid van deze club bij de Algerijnse revolutie samengevat. Ik heb na afloop van de documentaire nog wat informatie gezocht op internet.

De breuk met de Vierde Internationale was een persoonlijke kwestie. Santen kan het niet verwerken dat de vriendschap met Michel Raptis is stukgelopen en hoe hij door hem behandeld is, na jaren van gelijkwaardige vriendschap.
Op het einde van de film besluit hij toch niet naar Raptis te gaan. Dat vind ik een begrijpelijke keuze. De documentaire heeft in invoelbaar gemaakt waarom hij dat doet.
Wat er precies destijds gebeurd is, wordt niet helder gemaakt en blijft een beetje een mysterie. Jammer, maar gezien de geestelijke toestand van Santen kan er niet meer van hem worden gevraagd.
Sal Santen Rebel is een (oer)degelijk portret en een stukje Andere Tijden dat ver weg en ver achter ons lijkt.

De film won op het Festival dei Popoli in Florence een Eerste Prijs en in 1982 een Gouden Kalf.
Deze documentaire zit in de Kalverliefde dvd box 'Gouden Kalfwinnaars beste documentaire 1982-2005'.

Ik schaar me bij deze positieve berichtgevingen. Alhoewel het bij mij toch wel een poos duurde voordat ik in de documentaire kwam, mede dankzij de hese (en enigszins onverstaanbare) Sal Santen. Pas als het fotoboek wordt opgeduikt, komen de verhalen en zwijg-momenten los. En wanneer de documentaire zich ontspruit als een mystery verhaal, zat ik juist geboeid vast aan de buis. Hoe spannend het wel niet kan zijn als iemand gewoon de trap oploopt van een treinstation!

Een documentaire die ondanks het falende eerste kwartier heftig terugslaat in positieve interessant-doenerij. Integer portret. Dikke 3,5* mijnerzijde.