Dol-Yeon-Byeon-I (2015)

Vreemd allegaartje, deze film. Het uitgangspunt doet denken aan Die Verwandlung: bij een medisch experiment verandert een jongen per ongeluk half in een vis. De uitwerking is minder gelukkig dan bij Kafka. Aanvankelijk lijkt het een komedie te worden die qua sfeer en niveau vergelijkbaar is met van die Schnitzelparadijs-achtige films. Prima uit te zitten, maar je valt niet bepaald van je stoel van het lachen. Al zaten er wat Koreanen op de achterste rij die wel bijna van hun stoel vielen. Misschien ging er wat lost in translation. Of misschien vonden ze Het Schitzelparadijs ook hilarisch.

In het tweede deel wordt Collective Invention plots een politiek drama, waarbij van het ene naar het andere spanningsveld gehuppeld wordt. Het gaat over machtsverhoudingen tussen industrie, media en kapitalisme. Over groepsdruk. Over de vraag of je een individu mag offeren ten faveure van de massa. Al deze lijntjes worden hooguit half uitgewerkt. Oh-Kwang Kwon wil te veel en weet niet precies hoe hij alles in die negentig minuten moet proppen. Ondertussen neemt hij de kijker te veel bij de hand. Hij legt de voortdurend veranderende situatie uit in hardop uitgesproken gedachten en zelfs in dialogen. Ik heb geen opleiding gevolgd tot scenarioschrijver, maar ik stel me zo voor dat je daar in je eerste les leert dat je dat niet moet doen. Dat het niet natuurlijk overkomt en dat recensenten het woord 'gekunsteld' tegen je gaan gebruiken.

De soundtrack was een poor men's Amélie. Vrij vervelend, en het paste ook niet echt bij de sfeer van de film.

Dat klinkt allemaal niet heel positief. En toch drie sterren? Jazeker. Het was mooi geschoten en het kleurgebruik was ook al zo fraai; je had soms het idee naar een animatie te kijken. Die halve vis was vond ik erg aandoenlijk. Ik heb zelf ook vissen gehad. Het zijn gezellige dieren en ze kijken grappig uit hun ogen. Een beetje duf. Dat mag ik wel. Bovendien ben ik in een goede bui. Ik strooi met sterren vandaag. Het is immers bijna lente.