Monsieur Leguignon, Lampiste (1952)

Aardige oude Franse film over een wat simpele doch goudeerlijke man, die echter iedere keer tegenslag krijgt te verwerken en hierdoor steeds in de rechtzaal belandt en het onderspit moet delven.

Zat in de Louis de Funes box, echter De Funes heeft slechts een zeer kleine rol, want is een van de allereerste films, waar hij aan mee deed.

Leuke film om een keer gezien te hebben.

Een zes, ofwel drie sterren.

Vrij flauwe klucht, die je niet hoeft te kijken voor (de kleine bijrol van) de Funes, hoewel ik vaak (en zo ook hier), stiekem wel moet lachen om die gemene kop van hem. Er zijn scenes die best leuk zijn en het pech dat de titelheld ten deel valt, is zo onwaarschijnlijk ongelukkig dat het wel enigszins vermakelijk wordt. Film duurt wat te lang, is te voorspelbaar en de term klucht lijkt uitgevonden voor deze film. Daardoor 2,5 sterren. Minste film uit de de Funes box (daar zullen alle 11 stemmen wel vandaan komen).

Louis de Funès en de gevonden schat

Ook ik heb een tijd geleden de Louis de Funès boxset aangeschaft waar Thunderball en mister blonde het over hebben. Een verzameling van 3 snel bijeengeraapte films (variërend van de Funès zijn beginperiode, tot zijn grote succesjaar in 1964 en tot één van de laatste films uit zijn carrière) maar die ik wel kon waarderen. Naar deze Monsieur Leguignon, Lampiste was ik wel benieuwd geraakt doordat het meteen de oudste film is die ik tot nu toe van de Franse komiek zag en hij hier wonder boven wonder nog een krullerige haardos heeft.

Maar zoals te verwachten is de toevoeging van Louis de Funès in Monsieur Leguignon, Lampiste maar van korte duur. Op de hoes prijkt de 'reclame' dat dit zijn debuut zou zijn, wat niet echt klopt want de acteur was al op het scherm te zien sinds 1946, maar toch heeft hij niet erg veel dialoog. Een film die dus voornamelijk bestemd is voor de completisten van de driftkikker zoals ik. Toch is het wel leuk om te zien dat hij hier al op waarde werd geschat. De rol van de ietwat gluiperige boekhouder gaat hem in ieder geval goed af. Het is echter Yves Deniaud die als titelheld de show steelt. Een Franse komiek die nooit de successen van een Bourvil of de Funès heeft ervaart en dat is zonde want zijn mimiek is schitterend. De film steunt vooral op hem maar het nut van Bernard La Jarrige als advocaat mag toch ook niet worden onderschat. Ze zorgen voor een geslaagd komisch duo dat regelmatig voor een glimlach zorgt.

Monsieur Leguignon, Lampiste is een typische Franse klucht zoals er in de jaren '50 en '60 wel meer gemaakt werden. Het is een genre van films dat vrij standaard aanvoelt maar ik zie het op zich wel graag. Er is een soort charme aan verbonden die alleen maar de tijd lijkt te doorstaan bij Franse films en de lotgevallen van de Leguignon zijn vermakelijk. Natuurlijk hangt de film wat aaneen met toevalligheden maar de pech die de simpele maar eerlijke man heeft worden nooit te lang uitgespeeld. Maurice Labro weet er genoeg afwisseling in te brengen waarmee de film uiteindelijk wel grotendeels blijft boeien. De speelduur van 105 minuten is me echter iets te lang en had perfect verminderd kunnen worden door het einde met Maltestu te knippen. Gelukkig is het maar een kleine smet op een voor de rest geslaagd verhaal over een stel bewoners in een Franse wijk. Het succes van de film resulteerde twee jaar later in een vervolg (Leguignon Guérisseur) van dezelfde regisseur en terug met Yves Deniaud maar is vandaag de dag geheel onbekend.

Ik ben blijkbaar eerder wat een uitzondering met mijn score van 3.5* maar deze Franse klucht mag er in ieder geval zijn. Misschien zijn een aantal stemmen gebaseerd op het weinige gebruik van Louis de Funès, wat begrijpelijk is want ik ben zelf ook teleurgesteld geweest met een aantal Marilyn Monroe films, maar Labro doet hier in mijn ogen weinig verkeerd.

3.5*

Ik houd wel van kluchten, maar deze doet me toch net wat te gedateerd aan. Natuurlijk heeft het ook nog wel z'n charme, maar het is een beetje oubollig allemaal.

De 'krotten'wijk is leuk weergegeven. Het ziet er uit als een veredelde dumpplaats.

Yves Deniaud speelt het goed. Hij komt een beetje over als een tokkie, maar wel eentje met het hart op de goede plek. En brokkenpiloot.

Yves Deniaud ziet er trouwens ouder uit dan zijn leeftijd, hij was toen nog maar 52 maar ziet er ouder uit. Hij werd ook maar 57 jaar.

Het is zo'n film die beter had gewerkt met een speelduur van 90 minuten. Nu sleept het net iets te lang aan, valt het in herhaling en laat de ontknoping net wat te lang op zich wachten.

Louis de Funes' rol is erg marginaal en niet memorabel.