Nemmeno il Destino (2004)

Te zien op IFFR:

Maandag 31-01 20:00 uur in Pathé 5

Dinsdag 01-02 13:00 uur in Pathé 4

Donderdag 03-02 10:00 uur in Cinerama 1

Zaterdag 05-02 15:00 uur in Cinerama 1

Vrij verbazingwekkend dat deze tweede film van een nog onbekende regisseur zo makkelijk een distributeur vind, terwijl er ons ongetwijfeld veel betere films onthouden worden. En supertoegankelijk is de film ook al niet.

Nemmeno il Destino is een sociaal drama met een uitgangspunt waar ik, als het goed gedaan is, wel een zwak voor heb. In deze film lijkt echter niks te werken. Het verhaal komt nergens boven de clichés uit. Om de film wat extra's mee te geven wordt er gespeeld met droombeelden en flashbacks en flashforwards. Helaas komt dat allemaal erg geforceerd en gekunsteld over. De regisseur ontbreekt het eigenlijk aan talent om iets met die ideeën te doen/

Een ander probleem is dat deze film te lijden heeft aan een overdaad aan uitzichtloosheid. Ik zat toch al niet in de film en dan wordt zoiets met de scene ergerlijker en ongeloofwaardiger. Deze film vond ik echt verre van goed.

2.0*

Net nu ik in de trein besloten had er nog een halfje af te halen blijkt de film een Tiger Award gewonnen te hebben. Tsja.

Inderdaad nogal overdreven die tiger award (maar wat wil je van een jury die de maker van sanctuary een speciale vermelding geeft )

De film begint niet echt bijzonder drie vrienden die een beetje lopen te klooien. (Heb ik velen malen beter uitgewerkt gezien in films als sleepers en stand by me) En naar het einde toe word het steeds meer een drama waar een paar stukjes tussen zaten die wel aardig waren. Maar overall was het maar weinig memorabel. Echt zo een film die ik over een week al weer ben vergeten.

2.5*

Grappig genoeg was dit de enige film waarbij de jury van de tigeraward unaniem was in haar positieve oordeel. Vervolgens hadden ze nog 6 uur nodig om de overige twee awards aan te wijzen.

Of het terecht is dat Nemmeno il destino er eentje heeft gewonnen weet ik niet, want daarvoor zou ik eerst alle 14 overige genomineerden moeten zien. Overdreven vind ik het zeker niet. Niet dat dit nou een geweldige film is, maar wel boeiend genoeg met diverse interessante invalshoeken. Het enige echt bezwaarlijke vind ik het bij tijd en wijlen nerveuse camerawerk. Daarnaast is het alsof Gaglianone de grip een beetje verliest op zijn film in de tweede en af en toe ietsje te ver doorslaat in zijn zwartgalligheid (met name de dood van Ferdi). Al met al 3*.

Bij eerste kijkbeurt een krappe voldoende voor een wat te langdradig gefilmd verhaal waarbij het camerawerk meer een trucje is dan dat het werkelijk iets toevoegt. Had gerust wat spaarzamer gebruikt mogen worden. Verder nog wat flets qua acteerwerk maar al met al best een keer te doen. Aangezien deze gratis bij 'My own private Idaho' zat, why not?

Hm kijkt wel aardig weg, maar zal geen indruk op me achterlaten, het kabbelt daarvoor allemaal net een beetje te veel voort. Camerawerk vind ik op zich wel oké maar ik deel de mening dat het teveel van het goede werd. Verder is het behoorlijk langgerekt zonder ergens echt uit te blinken.

1e half uur van de film is bagger.

Maar daarna wordt de schade snel ingehaald.

Op een zeer ingetogen manier indrukwekkend.

Daniele Gaglianone maakt met "Nemmeno il Destino" een film waarin geen enkel aspect echt de lucht in gaat vliegen van de kwaliteit. Laat staan dat hij/zij iets origineels voor de boeg brengt. Conclusie: deze film is over de hele lijn matig tot goed.

Verhaal over een jongen met een moeilijke jeugd. En zijn vrienden zijn er al niet beter aan toe. Het is geen vrolijke film, maar dat is mijn bezwaar niet. Het is meer het "Italiaanse" waar ik moeite mee heb. Maar dat is vooral een kwestie van smaak. Ik ben niet zo gecharmeerd van de Italiaanse aanpak die veel films zo kenmerken.

Een langzame opbouw, veel vaag geouwehoer en haantjes gedrag.

Een soort van semi-intellectuele achtige manier van vertellen en in een vormgeving die opzich zeker wel mooi is maar die in dit geval nogal in schril contrast staat met het rauwe en keiharde verhaal van overleven onder moeilijke omstandigheden.

Nee, ik zie dit soort films met dergelijke onderwerpen geloof ik toch liever door een Scandinavische, Engelse of zelfs een Franse regisseur uitgevoerd.

Maar dat is nogmaals dus vooral een kwestie van smaak.

Ik vond deze film best ok.

Het sterke punt is dat de karakters echt aanvoelen.

Ik snap niet wat het probleem is van "de Italiaanse aanpak", het is toch een Italiaanse film....... Afgezien van de spaghetti viel het trouwens reuze mee, de figuren hadden soortgelijke dingen kunnen beleven in een ander land.