Cheotsarang Sasu Gwolgidaehoe (2003)

Gisteravond nog even "My Sassy Girl" gekeken met m'n broer en besloot er na nog even deze film op te zetten. Na afloop had ik nogal gemengde gevoelens over "Crazy First Love". Aan de ene kant vond ik de film, vooral in het begin, nogal overdreven en zag ik soms ook de humor er niet van in. Aan de andere kant begon de film naar het einde toe wat meer gevoelig te worden. Een leuke film opzich maar kan naar mijn idee toch niet tippen aan "My Sassy Girl", laat staan "The Classic".

By the Way,
Gaat het meisje Il-mae nou nog dood aan die ziekte na afloop? Ik verwachte bij de End Credits eigenlijk nog zoiets als "Na 3 jaar studeren kwam hij met het medicijn om Il-mae te genezen".

’t Zat er natuurlijk aan te komen: niet alle films waarin Ye-jin Son meespeelt zijn de moeite waard. Ik heb ze nu bijna allemaal gezien en deze film is toch met ruime voorsprong de minste. Veel geschreeuw (letterlijk) en weinig wol. Een plotloos verhaal, over de top acteerwerk en belachelijke dialogen (als de Engelse ondertitels kloppen) maken het tot een nauwelijks te pruimen geheel.

Omwille van Ye-jin Son, die te midden van al het zwaar overdreven gedoe, toch nog een charmante zichzelf weet te blijven, heb de rit uitgezeten, maar m’n hand is een aantal malen gevaarlijk dicht bij de stopknop geweest.

Ik heb mijn negatieve oordeel van de eerste kijkbeurt in 2013 enigszins naar boven bijgesteld. Maar het blijft een onevenwichtige rollercoaster, die regelmatig schreeuwerig uit de bocht vliegt en dan weer wat tedere momenten kent. Vooral de bekkentrekkerij van Tae-hyun Cha doen de film geen goed.