Alerte au Sud (1953)

Ze bestonden bijna niet meer : films met Erich von Stroheim...hierna volgden er nog 2 geloof ik en hij stierf in 57. Zijn rol hier is een zacht uitgedrukt weinig verrassende : die van een over the top sadistische en autoritaire foute Duitser. Hij was er zelf zo te zien een beetje klaar mee en schmiert hier dermate opzichtig dat we autoparodistische elementen mogen vermoeden. Ik denk dattie bezopen was tijdens de opnames. Enfin, het Palance idee.

De synopsis hierboven is wat warrig en in feite entert von Stroheim pas na een uur, daarvoor laat dit werk van een tamelijk ongekende regisseur zich aanzien als een inhoudelijk standaard post- wo2 spy thrillertje. Protagonist blijkt Pascal te zijn, geen grote naam met in de bijrollen vrijwel allemaal gekendere acteurs. Pascal- Jean is luitenant in het legioen in Marokko en vindt met zijn buddy in de Sahara- nota bene- een dooie parachutist en een stervende chick ( ! ), je zou zeggen een fata morgana maar Canale blijkt echt te zijn...net als die dooie para die een geheim agent was in leven en welzijn, bezig aan een extreem geheime missie waar de dood hem uit verloste. Hij was nog in staat een genreconform mysterieuze laatste boodschap te prevelen, de 2 legionnairs merken al snel dat deze boodschap extreem belangrijk moet zijn en de kennis hiervan hun levens ernstig in gevaar brengt...

Al snel zit allerhande duister volk achter ze aan, en ook een weer opgelapte Canale die zich voordoet als danseresje maar in feite het doet met de duidelijk onbetrouwbare platinablonde Teutoon van Eyck, en zich laat onderhouden door de ouwe sul Tissier. We zien Canale- die doorheen de film ronddartelt in Balmain outfits speciaal voor haar ontworpen- ook dansend in actie, lijkt het maar in feite betrof het hier duidelijk een body double in long shots die in tutu mocht bewegen op de gekende Chaikovsky klanken. We vermoeden al snel dat Canale een femme fatale is die als sirene de brave held naar zijn ondergang moet lokken, hij dumpt ook alras zijn schattige vriendinnetje Michèle..

Veel later pas komt dan von Stroheim in beeld als de geflipte ex- nazi die een soort over the top Bond villain blijkt te zijn en de oorlog verder wil zetten vanuit zijn lab, met hulp van het onvermijdelijke superwapen. De film ontaardt dan tot een kruising tussen de meligste eurospies en een soort Donald Duck niveau SF.

Inhoudelijk is het niet veel soeps, visueel onderscheidt de film zich ten eerste omdat hij in kleur is geschoten- gevacolor met name- en dat vrijwel geheel op locatie, niet evident in die tijd. En wel Marokko, nog net onder Frans regime en bovendien met duidelijk enthousiaste medewerking van het leger zodat het aantal figuranten in de- verder onnozele- final showdown op peil is en we echt oorlogstuig in actie zien, waaronder...kamelen.

Die kleurenfotografie op locatie dus met von Stroheim- toch 1 van de filmlegendes, aan lager wal of niet- de voornaamste troef van de verder simpele film, die ook kan bogen op een goede score van Kosma.

Werd in onze contreien uitgebracht als alarm in Marokko...welke von Stroheim/ Canale fans hier hebben dit gezien en wat vonden ze er van ?