Le Magot de Josefa (1963)

Volslagen kutfilm, tamelijk ongelofelijk gezien cast en crew. De gelauwerde cinema papa veteraan A-L als regisseur, zijn vaste scenaristen Dost en Aurence die zich hier baseerden op een triviaalromannetje van Catherine Claude, plus voor de camera kleppers als Bourvil, Brasseur en Magnani, gewoon zelf Frans sprekend.

De synopsis slaat tamelijk nergens op en leest als een ad hoc verzinsel van een vastgelopen koekel trensleet, maar we moeten toegeven dat er eigenlijk geen verhaal is. Je krijgt bijna de indruk dat de makers- favoriete schietschijven van de NV boyz- wilden provoceren door een film te maken die in zijn oubollige, bijna absurde kluchtigheid eerder thuis leek te horen in 1932, op zijn laatst.

Prima, maar waarom huur je dan Magnani c.s. in die dan ook nog eens samen met Bourvil de film mag besluien met een....mondscheet.

Bourvil fans zullen zich verheugen misschien over het feit dattie hier ook zingt- hij speelt hier trouwens een lichte muziek componist die Pierre Corneille heet- en wel "un air de jeunesse". Hij is eigenlijk het enige lichtpunt in een film waar de rest verloren ronddoolt.

Nog niet eens zo een vergezochte opmerking. Het lijkt vrij aannemelijk dat de nouvelle vague een soort van reactionaire tegenbeweging heeft ontketend, waarbij men opnieuw de Tradition de la Qualité / Franse publieksfilm van weleer wilde oproepen. Bewust archaïsch lopen te doen is natuurlijk nooit een goede keuze, ik zag een paar dagen geleden Les Tontons Flingueurs van hetzelfde jaar en die film leek het bedje ziek. De plattelandsklucht en de caïd polar waren zowat de pijlers van de vooroorloogse Franse cinema. Maar deze Magot is inderdaad vrij onleuk, nodeloos opulent versierd en aangekleed, waardoor het geheel bijna een van zichzelf bewuste gentrification van oubollige Franse humor aanvoelt. Het dorp waarin alles zich afspeelt lijkt geheel onthecht van alle concepten van de werkelijkheid, meer een soort gezapig Bokrijk waar moderne acteurs zich eens 'lekker volks' mogen gedragen, zonder al te veel sturing van Claude Autant-Lara te moeten verwachten. Met wat slechte wil zou men zelfs kunnen beweren dat Autant-Lara hier de kiem heeft gelegd voor hedendaagse prolocore ondingen zoals Les Bondin's.

Toch ben ik iets minder kritisch dan pippo. Bourvil weet zelfs met het allerslechtste materiaal aan de slag te gaan, het is haast alsof hij als een akido krijgsman te werk gaat: hoe slechter hetgeen dat op hem afkomt, Bourvil pareert het en zet het om in iets diep ontroerends. Zijn ontwapenende aandoenlijkheid haalt zelfs het beste in schreeuwlelijkerd Magnani boven, naar het einde toe is hun interactie zelfs schattig te noemen. De reeds genoemde scène, waar Bourvil en Magnani in een kerk op een jukebox naar 'un air de jeunesse' luisteren, en de film in een onafgebroken shot de blikken van Magnani vastlegt, gepijnigd door de melancholie van het verleden, evoceert zowaar Pépé le Moko.