The Minus Man (1999)

Na jarenlang Owen Wilson gezien te hebben in comedies is dit wel even wat anders. Ik moest daarom erg wennen. Ik vond de film matig. Ik vind Owen een hele leuk acteur, maar dit is niks voor hem. Hij moet lekker in comedies blijven spelen, want die zijn erg leuk.

Owen Wilson is een gewaagde keuze voor de rol van een seriemoordenaar, maar juist vanwege het imago dat hij sinds deze film heeft opgebouwd / gekregen als charismatische, maar niet altijd even snuggere All-American Boy, is hij zeer effectief in de rol van serie-moordenaar Vann wiens modus operandi onderbroken lijkt te worden wanneer hij een kamer huurt bij Jane [Mercedes Ruehl] en Doug [Brian Cox], een echtpaar dat middenin een huwelijkscrisis zit. Aangezien Vann zijn pijlen (of beter gezegd, zijn vergif) richt op mensen die hun leven beu (lijken te) zijn, denkt hij aan het juiste adres te zijn. Hij maakt daar ook kennis met de charmante Ferrin [Janeane Garofolo], die hem emotioneel uit zijn evenwicht haalt.

Vann is geen seriemoordenaar die zijn slachtoffers met bijlen, kettingzagen of soortgelijke middelen te lijf gaat. Het feit dat hij geduldig, beheerst en charmant is tot het bittere einde, zorgt voor suspense omdat je als kijker moeilijk kunt aflezen of, en zo ja, wanneer hij zijn volgende slachtoffer zal maken. Ruehl en Cox leveren vakwerk af, maar de scènes met Wilson en Garofolo maken het meeste indruk in een film die je soms doet vermoeden dat je naar een romantische komedie zit te kijken. Het feit dat je de duistere ondertoon van het verhaal soms bijna vergeet, is een eerbetoon aan zowel casting directors Anne McCarthy en Mary Vernieu als scenarist/regisseur Hampton Fancher.