Een Vrouw van het Noorden (1999)

Frans Weisz is heel lang bezig geweest met de roman Langs Lijnen van Geleidelijkheid, van Louis Couperus. Heel bot gezegd : over een verfijnde, kunstzinnige Haagse dame die in Rome het beest in zichzelf ontdekt.

Dat project mislukte. Te duur, te ingewikkeld.

Deze film is naar een vergelijkbare (minder goede en minder bekende) roman van Couperus - die trouwens de neiging had zich sterk te identificieren met zijn vrouwenfiguren... zie Eline Vere.

De roman is Aan de Weg der Vreugde.

Maar de film - jammer en helaas - werkt van geen kanten. Het is allemaal met grote zorgvuldigheid gespeeld en in elkaar gezet... maar het doet niks. Het getut met symbolische smetteloos witte handschoenen irriteert. Het verhaal is te week en te decadent misschien om enige indruk achter te laten.

Jammer voor Frans, teleurstellend voor Johanna.

Ik zou graag iemand willen horen die de film fantastisch vindt !

De co-productie met Italië verliep niet vlekkeloos: financiële perikelen, samenwerken met de meest verwende mensensoort naast Italiaanse voetballers (acteurs) en inhoudelijke bemoeienis. De Italiaanse co-producent Enzo Porcelli wilde de hagedis schrappen: 'Een man met een tamme hagedis, zeg, Aldo is toch geen flikker'. Voor Frans Weisz was dat nu net een prachtig symbool, voor de fallus, de jaloezie. Uiteindelijk won Weisz en kwam er een expert die normaliter met slangen en krokodillen werkte.

EEN VROUW VAN HET NOORDEN werd lauw ontvangen: 'Weisz vertelt het verhaal zo ingetogen dat het soms is alsof de film zelf een korset draagt. Alle verwikkelingen en beelden, ook de mooie landschapsopnamen, zijn zo kaalgeslagen bekend. De seksscènes zijn voor een film over passie en hartstocht bedeesd. Zelfs de hagedissen die Aldo bestudeert lijken al eerder in een film te hebben opgetreden (NRC Handelsblad, d.d. 29 september 1999)'; 'EEN VROUW VAN HET NOORDEN heeft een hoge production value -er is niet op een duit gekeken- maar Weisz is onderweg het belangrijkste vergeten: geloofwaardige passie. Wat resteert is een mooie lege huls (Het Parool, d.d. 29 september 1999)'; 'Elke scène is bekwaam en vaak meer dan dat uitgevoerd en maakt benieuwd naar wat zal volgen. Maar wat volgt is weer alleen een aanzet tot, en weer en weer... tot uitsluitend bewondering voor Johanna ter Steege rest. Zonder ballast van verwachtingen bij voorbaat zou die voldoende reden moeten zijn voor bioscoopbezoek (Vrij Nederland, d.d. 2 oktober 1999)'. Frans Weisz vóór verschijning van de recensies over zijn film in 'de Volkskrant' van donderdag 16 september 1999: 'Maar de laatste keer dat ik haar zag -in mijn eentje vóór ze voer voor de critici werd- dacht ik: ja, dit is 'r. En God beware haar. Want ze is als een Couperus-heldin: je hoeft haar maar aan te raken en ze heeft al een blauw plekje'.

(bron)

Muziek is van Andrea Morricone, de zoon van...

Waar is de Nederlandse poster?