The Master and His Pupil (2003)

Ik vond het allemaal geweldig om te zien, al die verschillen tussen de drie jonge dirigenten en dan de grote meester die het hen uitlegt. Vooral de Nederlandse dirigent kon me bekoren. En zie daar, hij is assistent-dirigent van het R'dams Philharmonisch geworden. Misschien is Gergiev het met me eens...

Een dirigent die ik ken, vindt Gergiev maar een irritante egotripper die alleen maar om de grote lijnen geeft in een muziekstuk. Dat kan mij toch echt niet deren. Het is zeer interessant om te zien wat iemand op de bok voor het orkest met zijn gebaren voor elkaar (of niet voor elkaar) kan krijgen.

Maar het zijn wel heel erg deze acties en mensen die de documentaire mooi maken. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat je dat als documentairemaker mooi in de schoot geworpen krijgt.

Machtig mooi, Valery Gergiev geeft alles wat in hem zit, en misschien wel meer.

Een fascinerende man. Ooit zal hij ook eens als pupil begonnen zijn, hoewel dat moeilijk voor te stellen is.

De pupillen ogen als dwergen ten opzichte van reus Gergiev.

Het evangelie dat Gergiev verkondigt is dat dirigeren alles te maken heeft met persoonlijkheid en expressie (gezicht en lichaamshouding). En ervaring natuurlijk.

De pupillen stelden me wat teleur. Ze zijn misschien zoveel onder de indruk dat ze bijna enkel over bewondering spreken.

Behalve dat ik hun passie wel zag vond ik dat ze in tegenstelling tot Gergiev niet echt wat te melden hadden. De Nederlander Otto Tausk had wel iets meer te melden dan de twee buitenlandse pupillen.

Ruime 3,5 sterren