Joë Caligula - Du Suif chez les Dabes (1966)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de Franse cultcinema buffs voor een film van auteur Benazeraf waarvan de titel en min of meer de inhoud geinspireerd is door het stuk van de auteur van het absurde Albert Camus over absurde anti-held Caligula ?

Film biedt min of meer wat je van Benazeraf uit zijn NV periode mag verwachten : een poging dus om de gangsterklassiekers van Fuller en Melville na te apen en daar alla godART een eigen draai aan te geven. Dit schijnt bloedserieus bedoeld te zijn, maar het resultaat doet in zijn knulligheid meer denken aan BAP- zij het amusanter.

De absurde anti-held wordt vertolkt door Chabrol regular Blain, net als de rest van de cast had hij schijnbaar de opdracht gekregen om zo afwezig als mogelijk te non- acteren. Onze vriend arriveert zoals gezegd met zijn gangsterbuddies uit Marseille in Parijs, waar hij zonder enige duidelijke reden een bendeoorlog begint tegen de 4 caïds/patriarchen, van wie we in het begin reeds hebben geleerd dat hun hangout een bordeel is.

Wat volgt is een voor die tijd zgn. ruige serie overvallen, shoot outs en liquidaties, waarschijnlijk was het de verbranding van een nog levende rivaal door Blains gang die de autoriteiten bewoog tot onvervalste censuur en de film werd uit de roulatie gehaald.

Wij zien er nu niet meer in dan een aandoenlijk onhandige navolger en voorloper van de gekendere gangsterklassiekers, uiterst rommelig gemonteerd en soms amper te volgen, maar dat is typisch voor auteur Benazeraf...minder typisch is dat Benazeraf ons pas na 28 minuten op de eerste vluchtige blote tieten vergast, later compenseert hij met een uitgebreide trademark striptease sequentie waarin we alles zien, al is de *** van de danseres hier potdulleme weer afgeplakt.

Opzichtige pogingen worden gedaan om de zgn. coole films van de vroege Chabrol en godART na te apen, de regisseur en tevens scenarist geeft dit meteen in het begin toe door de namen van zijn gekendere collega's te vermelden, net als die van zijn andere inspirator Camus trouwens.

Valerie- de incesteuze love interest van Blain- doolt hier in zgn. existentialistische stijl door een troosteloos Parijs, en beter nog raakt in lingerie verwikkeld in een cat fight met een ouwe hoer !

Dat er ook gerefereerd wordt aan pop culture zal niet verbazen, wel verbazend misschien is dat lange, zinloze shot van een passerende goederentrein dat heel erg godARTesk aandoet, maar dat wel kwam voor de vergelijkbare file- tracking in weekend...ok, deze is iets korter.

Let u tenslotte op de kop van De Gaulle op die whiskyfles, was wel grappig.

De muziek is als bijna altijd bij Benazeraf sfeervol en in orde.

Deze absurde klassieker is pas dit jaar- bij mijn weten voor het eerst- op DVD uitgebracht door froggy, zonder anderstalige subs dus.