Frankenstein Meets the Space Monster (1965)

Dit is inderdaad smullen voor de liefhebbers van wansmaak. Bordkartonnen decors, idiote plotwendingen, ronduit bizarre (surf-)soundtrack, belachelijke acteerprestaties en zo veel schaamteloos gebruik van archiefmateriaal dat Ed Wood er nog een voorbeeld aan kan nemen. Erg grappig is ook de make-up van de aliens: badmutsen als kale hoofden, oma's gordijnen als intergalactische dekens en de Queen met een hoed zo absurd, dat had zelfs de hoedenmaker van Beatrix niet kunnen bedenken.

Een van de absolute hoogtepunten is het moment waarop een wetenschapper en zijn collega IN LEVENSGEVAAR VERKEREN, maar het toch niet kunnen laten om eerst even een gezellig tochtje door de stad te maken op hun brommertje. En natuurlijk rijden ze zich dan vast in een ondiepe plas, wordt de vrouw alleen door het enge bos naar huis gestuurd, wordt ze gevangen door de aliens en... afijn, het is inderdaad weer zo'n soort film.

Maar genieten is het wel.

1 ster.

Alleen al aan de titel kan je zien dat we hier met hoogstaande film-kunst te maken hebben.

10 minuten aan stock-footage, 2 liedjes die beiden 2x in de film voorkomen en dan moet er nog een robot-astronaut naar Mars gestuurd worden die neergeschoten wordt door aliens die na een atoom-oorlog op zoek zijn naar vrouwtjes om mee te paren...en al dat enerverends in een luttele 75 minuten.

Wederom kwaliteits Drive-In-nonsens waarbij met name het half weggesmolten hoofd van onze Frankenstein-astronaut er toch wel zeer cool uit ziet.

En aliens met ZAPP!!-pistolen zijn per defenitie cool.