La Morte-saison des Amours (1960)

Geneviève en Sylvain zijn bijna een jaar gehuwd. Ze gaan met vakantie naar het platteland. Sylvain is een schrijver, auteur van een roman die door een uitgeversfirma werd gepubliceerd, waar hij zijn vrouw heeft ontmoet. Het echtpaar geeft de indruk van een perfect verliefd stel te zijn, maar het ziet er toch naar uit dat de dagelijkse gewoonte en verveling de plaats van hun hartstocht heeft ingenomen. Ze worden op een kasteel uitgenodigd voor een diner door twee plaatselijke notabelen: Jacques en Françoise, die 10 jaar getrouwd zijn en twee kinderen hebben. Sylvain heeft teveel gedronken en flirt met Françoise. Hun beide partners reageren hierop duidelijk verschillend.

Een praatfilm over passie, poëzie, filosofie, ontrouw en andere zaken, ingekleed in een mooi decor. Soms verkeerdelijk omgedoopt onder de titel "Les Liaisions Amoureuses".

Een buitengewoon vervelende film. Twee getrouwde (overspelige)stellen die het maar niet kunnen vinden met en in het leven dat ze leiden. Hoogdravend gezwam van het viertal over het eigen ik en hoe nu verder, daar gaat het over en daar blijft het ook maar over gaan. Of de gekozen vorm van samenleven op het eind een lang leven beschoren is, laat zich raden. Ik ben er bepaald niet gerust op.

Wat in ieder geval wel de moeite van het aankijken waard is, is de locatie, het tijdelijke onderkomen van het jonge stel: de koninklijke zoutfabriek van Arc-et-Senans bij Besançon, gebouwd door Claude Nicolas Ledoux. Al in de eerste minuut liften we mee in een cabrio en stevenen we regelrecht op het complex af. Het muziekje eronder mag er ook zijn: een soort triomfmars dat je verwacht als aankondiging van een koningsdrama. Maar dat wordt het dus niet: in de verste verte niet.