Siu Tai Gik (1984)

Gaaf!

Shun-Yee Yuen en Yat Chor Yuen, het zal wel. Dit is een stervehikel met Donnie Yen in de hoofdrol en Woo-ping Yuen die zich als director-choreograaf helemaal kan laten gaan. Veruit één van de beste martial arts films die ik uit die tijd heb gezien.

Een echt geheel is het alleen niet. Het eerste half uur (wat ook veruit het beste is) bestaat bijna uitsluitend uit vreemde martial arts sketches die weinig met de vechtsport an sich te maken hebben. Het is gewoon Yuen's playing ground om maffe choreografieën op te voeren. De scene met het vuurwerk, de dikke vrouw die over het bruggetje moet, de borstelscene ... allemaal even geweldig.

Daarna wat meer echte vechtkunsten. Het middenstuk kent een dipje, het einde fleurt gelukkig weer helemaal op. Donnie Yen is sowieso een geweldig martial arts acteur, alleen jammer dat de editing in deze films nog wat achterloopt, zo ogen de uiteindelijke beelden net niet vlot genoeg om de choreografieën eer aan te doen.

Maar verder genieten. Lekker lompe humor, geweldige martial arts onzin en wat coole Tai-chi (een stijl die niet al te veel voorkomt maar wel erg mooi oogt). Lage score + lage aantal stemmen zijn onbegrijpelijk.

Yuen heerst in dit soort werkjes, jammer dat het daarna helemaal fout is gelopen tussen hem en Yen, hadden nog veel meer mooie films kunnen volgen.

3.5*

Voor mij toch echt niet: 1 van Woo-ping Yuen's minste! Er zitten geniale choreografieen in deze film, maar bijna allemaal binnen die sketches, ipv binnen fights. Zelfs voor een martial arts film kent Drunken Tai Chi een mager uitgewerkt plot met een paar hele rare zijlijntjes. En heel onevenwichtig; ik zou dat plotje met de killer en zijn kind bijna 'moreel fout' durven noemen. Er zijn te weinig echte fights te zien en de humor varieert, van geniaal tot irritant flauw. Zelfs de personages zijn ooit te hysterisch en ik ben qua HK toch heel wat gewend. De mentor met het rattengezicht is een krampachtige, overdreven poging om Sam Seed (uit de voorgaande twee Woo-ping Yuen/ Jackie Chan samenwerkingen) te overtreffen en voor mij werkte dat absoluut niet.

Wel geniale dingen gezien en ik vind oa dat dikke vrouwtje absoluut leuk, maar verder te onevenwichtig.

Onevenwichtig vind ik waarschijnlijk gewoon een pluspunt in dit soort films, zeker omdat die Shaw Bros filmpjes doorgaans erg rechtlijnig zijn, vaak ook gewoon volgens hetzelfde stramien. Dan liever wat pieken, neem ik die dalletjes er graag bij. Het omnibus-effect maar dan in éénzelfde film.

Prima, onderhoudende aktiefilm die lekker wegkijkt.