La Nuit Est Mon Royaume (1951)

Genomineerd voor een gouden leeuw in Venetië en een coppa volpi winst voor Gabin. Het betreft hier een human interest drama van het soort dat tegenwoordig helaas nog slechts in tv-film formaat wordt gemaakt, ik bedoel dat dit werk een duidelijk didactisch-moraliserende feel good boodschap heeft.

Gabin is ook als blinde in zijn element, mag nog maar eens opdraven als cheminot die meteen in het begin bij een gruwelijk ongeval op de locomotief blind geraakt, goede scène was dat.

Het vervolg is tamelijk voorspelbaar en volgt het gekende ontkenning- woede- acceptatie patroon, uiteraard ook icm de onvermijdelijke romance, hier geleverd door juffrouw Valere, een bevallige blondine die al snel met de norse Gabin aan het handjevrijen is, waarschijnlijk de een na beste sequentie uit de film.

De didactische boodschap wordt ook benadrukt door een soort proto cinema vérité /docu element : vele echte blinden draven hier op en mogen opzichtig laten zien dat ook zij volwaardig participeren in de maatschappij, getuige de blinde radiomonteur. De kiddies met wie Gabin in de klas Braille leert zijn ook echte blinden.

Het scenario was van Spaak, de fotografie is noirish met- duh- veel nachtscènes en de score legt het er vaak dik op.

Op zich niet slecht, maar alleen de echte Gabin fans moeten dit zien want hij is hier de grootste troef.

Als spoorwegman, dokwerker en zo was hij wel eens meer te zien in zijn 100-films ruim palmares. Als blinde lijkt het me toch een unicum, maar daarom niet minder briljant, met zoals gewoonlijk de film grotendeels dragend.

Een positieve boodschap brengt dit werk van Georges Lacombe ("Martin Roumagnac" ook al met Gabin): Hoe erg en hoe definitief de handicap, afgeschreven en nutteloos in het leven zijt ge niet, ook al vergt het tijd, moed en pijn om tot dit besef te komen en te aanvaarden.