Höhenfeuer (1985)

Deze film stond/staat sinds 1993 op mijn verlanglijstje. Toen het Filmhuis Arnhem in 1993 20 jaar bestond draaiden ze de 10 publieksfavorieten en 5 medewerkersfavorieten. In dat laatste lijstje stond naast Stalker, Andrej Roublyov, Dni Zatmeniya en Der Stand der Dinge: Höhenfeuer. Deze laatste werd dan weer niet vertoond, omdat er geen kopie met rechten beschikbaar was. Aangezien de eerste vier bijna allemaal meesterwerken zijn (in mijn ogen dan) nieuwsgierig geworden naar de films van Murer, met name Grauzone en Höhenfeuer.

Höhenfeuer deze week op mijn vakantie in Zwitserland gekocht op DVD, want hij is daar gewoon uit (niet gek natuurlijk voor een Zwitserse film). Misschien had ik m ook via internet kunnen bemachtigen (bol.ch verzend alleen naar een Zwitsers adres geloof ik), maar nu heb ik m dus in huis.

Nu de film nog kijken, ben erg benieuwd, wat deze film zo bijzonder maakt dat hij tussen Tarkovski, Sokurov en (oude) Wenders prijkt op een medewerkersslijstje. Vind ik tóch een betrouwbare bron. De andere films van Murer die op DVD zijn (Vollmond en Vitus) spreken me overigens niet zo direct aan.

Er is overigens vast ook wel een andere (duitstalige) poster/DVD hoes vindbaar dan deze Engelse. Zal als ik meer tijd heb wel gaan zoeken.

Ik heb 'm ooit op mijn to see lijst gezet, al weet ik niet eens precies meer waarom. Vermoedelijk ben ik 'm of ergens in een interessant lijstje tegengekomen of heb ik een recensie gelezen die me nieuwsgierig maakte.

Een krachtige, consequente film met een mooie vertelling over een familie in de bergen, met nauwelijks dialoog. Natuur en seizoenen en een dagelijkse gang even ascetisch als rauw. Zonder al te veel clichés en al helemaal geen bombast.

De film is net zo schatplichtig aan Hadaka no Shima (The Naked Island) over een familie die overleeft op een eiland in de harde natuur, als aan bijvoorbeeld Lightyears Away of Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, maar is krachtig en goed genoeg om op eigen benen te staan.

bedankt kappeuter! Dit is is inderdaad stukken beter!

t Gaat lekker sinds de pakketservice... Maar naar het hoe en waarom blijft het gissen.

Wellicht omdat Höhenfeuer zo'n typische film is waarbij je geen idee hebt hoe je de beleving moet beschrijven in woorden. Ik heb al een aantal compleet mislukte pogingen gedaan, maar ik ga geen uitdaging uit de weg. Je hebt het nog te goed.

Toen ik de dvd naar stinissen stuurde was het eerste dat in me opkwam: dat wordt ongetwijfeld een 0,5*. Toch nog 2* zie ik, maar goed dat ik niet een weddenschap heb afgesloten.

Wilde (dieren) gok: Gouden Luipaard, Locarno?

Vreemde film die nu en dan te afstandelijk overkwam. Grote zus en kleine broer komen nader tot elkaar, aangezien ze als adolescenten geen contact hebben met leeftijdsgenoten. De enigen die ze zien zijn paps en mams, en opa en oma die aan de andere kant van de grote vallei wonen (met wie zo communiceren met verrekijkers en speciale tekens). Tja, dan gebeuren er nu eenmaal dingetjes die de hormonen niet geheel onder controle hebben. En als een ware klassieke tragedie ontvouwt de film zich met een opmerkelijke finale.

Dove puberjongen Büb pubert er flink op los. Conflicten met paps, en jaloersheid jegens zaken waarmee hij niets kan beginnen, zoals geluid. Een radio is niet zeker voor zijn leven als Büb in de buurt is. En de klusjes die hij moet doen voor paps worden steeds meer klusjes of rituelen die te maken hebben met 'je bent een echte man'.

Höhenfeuer wordt veelal omschreven als een poetische stille film. Ten eerste, omdat er weinig gesproken wordt (behoorlijk onzinnig, er wordt veel gesproken, m.u.v. de scenes tussen broer en zus). Ten tweede door het camerawerk (hier en daar fijne snoepmomenten), enigszins beeldende scenes (spiegelscene + prachtig eindshot), en een soort van idylle schepping, door het verhaal te laten afspelen in een prachtig bergrijk gebied waar geen mens / toerist ooit komt, een mate van onbedorvenheid.

En dan is het wel begrijpelijk dat een aanstootgevend onderwerp als incest, begrijpelijk overkomt. Bij mij dan.

Toch zijn er te veel saaïge momenten in de film waar ik niks tot weinig mee kon, zodat ik niet compleet overdonderd ben door deze toch wel intrigerende film.

Fijn stukje Mug!

Cinematografisch een meesterwerk. Voor drama in de Zwitserse Alpen betreft.Höhenfeuer een must see.

Met dank aan Mochizuki Rokuro.

Weinig virtuositeit kunnen ontdekken, wel vakmanschap.

Höhenfeuer is beeldproza zonder enige vorm van opsmuk en een minimum aan sentiment. Het moet zijn kracht putten uit de situatieschets en de verhaalontwikkeling, die beide hierboven al uitgebreid uit de doeken zijn gedaan. Geen stof tot nadenken, geen symboliek, -what you see, is what you get- en dat kon me zeker bekoren.

Prachtige film, die van het begin af aan rustig voortgaat, zonder poespas maar wel de kijker weet mee te pakken. Het is nergens overdonderend, behalve het einde, wat ik echt geweldig vond.

Bedankt voor het lenen Mochizuki Rokuro en ik ga maar eens op zoek naar meer films van deze regisseur.

Beklemmend en wrang enerzijds, maar droog en afstandelijk anderzijds. 'Höhenfeuer', een relaas over gevangen jeugd en gedesoriënteerde gevoelens, bevat een gamma aan onderhuidse emoties, maar deze kijker had zichtbare moeite om onderhuids te gaan en het web van emoties te ontwarren. De symbolische, haast existentiële strijd met de menselijke natuur en de natuur an sich komt op die manier moeilijk en onvoldoende tot uiting.

2.5*

Genoeg moois dat niet op een normale manier te krijgen is dus...

Wie niet horen wil, moet maar voelen..

Een degelijk boerenfamilie drama met hier en daar wat komische momenten. De film oogt wat aan de langdradige kant, maar is toch best uit te zitten.

Aanrader

*3.5

p.s. de synopsis komt niet helemaal goed overeen, gezien de film.

Vader, moeder, dochter Belli en dove zoon Bub wonen met hun varkens en koeien op een afgelegen alp. Contact met de bewoners in het dal is er amper. De moderne tijd lijkt geen vat te hebben gehad op het gezin. In de eenzaamheid van de alp en in de voortdurende aanwezigheid van hun ouders kunnen de tienerkinderen hun hormonale behoeften niet vrij ontwikkelen. Een normale puberteit en de uitwisseling met leeftijdgenoten is niet aan de orde. De broer en zus moeten het allemaal zelf ontdekken.

Höhenfeuer is een film die met weinig middelen veel naar boven brengt. Met name een gevoel van treurnis. In de zuivere en onschuldige omgeving van de alp duikt een thema op dat in de taboesferen vertoeft en zich als een Höhenfeuer ontlaadt. De film onderscheidt zich niet alleen door de bijzondere thematiek maar heeft meer aangrijpende ingrediënten. Ingrediënten waarover je je interpretatie kunt loslaten. Ingrediënten om te overpeinzen.

De vier hoofdrolspelers zijn goed. Ze zijn geloofwaardig. De camera dicht op de huid. De camera weidser. De personages zijn echt. De authenticiteit wordt onderstreept door het onverstaanbare dialect dat ze spreken. En door de stilte. Het is soms alsof de camera het onvervalste leven van een gezin dat in afzondering op een alp leeft, registreert. Aan het werk. Aan het ontbijt. Bij het opstaan. Bij het slapen gaan. En dat alles in een heel rustig tempo. Het is soms alsof je naar een documentaire kijkt.

Er gebeurt eigenlijk vrij weinig. Toch is de film niet saai. Ik vond het verrekte intrigerend om tijd door te brengen met personages die hun dagelijkse ding doen, weinig spreken en veelal met houding en gedrag blijk geven van hun emoties. Het kijken riep bij mij zelfs een bepaalde spanning op. Dat de precaire thematiek niet moraliserend of kitscherig wordt behandeld deed mij goed.