Calmos (1976)

Graag had ik geweten of de film calmos te verkrijgen is op video of dvd.

Al een paar jaar op DVD, maar dat wist u waarschijnlijk al. Ik dacht dat deze film bekend was en dat is hij ook, alleen kent bijna de hele mensheid hem beter onder de naam femmes fatales, wat dan het geringe aantal stemmen zou verklaren.

Waar die genre aanduiding misdaad op slaat weet ik niet, misschien bedacht door een devote ziel. Een pure komedie/fantasy dus die zo te zien aardig wat invloed heeft gehad op LCDD van Fellini, en op zijn beurt lijkt te zijn geinspireerd door Aristophanes-maar dan omgekeerd-en in het begin zelfs Bouvard et Pecuchet. Opmerkelijk is dat Marielle en Rochefort uiterlijk sterk op mekaar lijken.

De film heeft nog steeds een 16+ rating in Frankrijk, en hij tracteert ons in de openingssequentie ook meteen op een full frontal snatch shot , begeleid door wat gekrab. Hoewel de hele film allicht tamelijk obsceen is met plenty naakt, zal niemand van de Rottweiler brigadières die we hier zien erg opgewonden raken. Fossey als vrouw van Marielle is wel lekker natuurlijk.

Voor alle duidelijkheid: deze film is geheel niet feministies of gay, maar een male chauvinst pig angstfantasie. Het slot is een soort combi van Pinocchio,EYAWTKASBWATA van Woody Allen en black Emanuelle.

Blier sr. speelt hier nog een rolletje als pastoor, de score werd verzorgd door Delerue.

Twee mannen, een gynaecoloog en naar ik begreep een pooier (Jean-Pierre Mariëlle en Jean Rochefort) hebben genoeg van de vrouwen, met al hun eisen. Ze gaan op zoek naar een leven zonder vrouwen. Maar er blijken veel meer mannen met dit 'probleem' te kampen en die sluiten zich bij het tweetal aan. Maar dan komen de vrouwen hen op het spoor en rekenen genadeloos met hen af.

Leuk? Ja, soms. Het openingsshot is prachtig en het slot ook, waarbij je inderdaad onmiddellijk aan Woody Allen moet denken. In between is de film soms hilarisch, soms absurdistisch of vermakelijk, of grappig, of regelrecht flauw. De boodschap is best iets om over na te denken. Iedere man herkent daar wel elementen van. Hier en daar leuke beelden, al hield het mijn aandacht niet de volle rit vast. Prima acteerprestatie van Mariëlle en Rochefort. Maar als geheel vond ik de kwaliteit toch te wisselend. En er werd wel weer erg veel geluld door iedereen. Ja, wat wil je met een Franse film uit de jaren zeventig. Dat noemden we toen al de Franse Ziekte.

Erotische satire met als centraal thema de rolwisseling in “the battle of the sexes”. De film past prima in de slagschaduw van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70 en zou volgens mij heden ten dage niet meer gemaakt worden vanwege de sindsdien hervonden preutsheid. Zo’n openhartige openingsscène zou nu niet meer kunnen, denk ik.

Minder grappig dan ik mij meende ter herinneren, maar ja, toen was ik vele decennia jonger dan nu. De film heeft door de tand des tijds toch wel wat aan frivoliteit ingeboet. Niettemin nog steeds het aanzien waard, al ik het jammer dat de altijd charmant ogende Brigitte Fossey niet meer heeft dan een veredeld bijrolletje. Opmerkelijk dat Jean-Pierre Marielle toentertijd wel vaker dit soort rollen toegeschoven kreeg