Furusato (1972)

Melancholische film van Yamada over een ingrijpende overgang in het leven van eenvoudige mensen die vrij onspectaculair, maar inderdaad met veel liefde voor de personages, vooral getoond wordt met een berusting die aan Ozu doet denken. Ofschoon de film soms sentiment niet schuwt, voelt het oprecht. De beelden van hun toekomstige leven stemmen niet echt vrolijk, maar de duiding ervan blijft zaak van toeschouwer. Wat overheerst is de ontroering door de personages die er het beste van proberen te maken en door het onvermijdelijke verlies. Jammer alleen dat het laatste gedeelte van de film voor mijn gevoel net dat iets teveel uitrekt.

Zeer rustig voortmijmerend drama typisch voor Yamada. Ondanks het weinige aan plotontwikkelingen verveelde het me in het geheel niet. Ik weet niet wat het is en velen zullen Yamada's drama's zemelig en afgezaagd vinden, maar bij mij raken ze vaak de juiste snaar.

Door -fal al aangestipt doet deze film denken aan Ozu, niet vreemd omdat dit ooit de mentor van Yamada was. Een van Yamada's laatste films, Tokyo Kazoku, is dan ook een hommage aan Tokyo Story.

Daarnaast doet deze film natuurlijk ook denken aan Ozu door de aanwezigheid van Chishû Ryû, die er op één of andere manier altijd ouder uitzag dan dat hij in werkelijk was (hier nog maar 67). Daarnaast de lievige Chieko Baishô en ook Tora-san Kiyoshi Atsumi doet mee in de film in een klein rolletje.

Ik vond zelf de manier waarop men de stenen uit de boot kieperde wel leuk en interessant om te zien.

Economische vooruitgang kent niet alleen maar winnaars. Links en rechts vallen er ook slachtoffers, zoals in deze film over een schippersfamilie door Yamada ragfijn uit de doeken wordt gedaan. Wonderlijk om te zien hoe het lossen van de stenen in zijn werk gaat.

Ik was aangenaam verrast door de stemmige muziek. Mijn vierde Yamada film in twee dagen. Nu maar eens wat anders opzoeken.